Ο τρόπος που είναι χτισμένο το μυθιστόρημα είναι από μόνος του σχόλιο: τέσσερα κεφάλαια, τέσσερις χρόνοι. Ο ενεστώτας, πρώτο κεφάλαιο, λειτουργεί σαν λεπτομερής αποτύπωση του χώρου — αλλά τελικά είναι αποτύπωση της ίδιας της σχέσης. Όλα στη θέση τους, όλα τακτοποιημένα, όλα «τέλεια», κι όμως κάτι λείπει. Μετά ξεκινά ο παρατατικός, η καρδιά του βιβλίου, όπου παρακολουθούμε το ζευγάρι σε μια καθημερινότητα που δείχνει ακίνητη αλλά φθείρεται ανεπαίσθητα. Μικρές ρωγμές, μικρές μετατοπίσεις, μικρές σιωπές που μεγαλώνουν. Στον αόριστο —το πιο αδύναμο κομμάτι του βιβλίου— οι ζωές τους παίρνουν μια τροπή πιο θολή, λιγότερο καθορισμένη, σχεδόν χλιαρή. Κι όμως, το τελευταίο κεφάλαιο, μια ματιά στο μέλλον, έρχεται να επισφραγίσει όλη την πορεία με μια γλυκόπικρη σοφία: όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα είναι πολύ πιο εύθραυστα απ’ όσο πιστεύουμε.
Ο Λατρονίκο δεν ενδιαφέρεται να γράψει ένα κλασικό μυθιστόρημα σχέσεων· ενδιαφέρεται να δείξει πώς η «τέλεια ζωή» που χτίζουμε στο μυαλό μας —ή στο Instagram— είναι συχνά το πιο εύθραυστο κατασκεύασμα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε σκέψεις για την αυτοπαρουσίαση, την επιτυχία, την αποξένωση των σύγχρονων πόλεων και τη μόνιμη ανάγκη να «ανήκεις κάπου», το βιβλίο βρίσκει τον στόχο του.
Ένα ήσυχο, κομψό, στοχαστικό βιβλίο. Κι αν κρατάω κάτι στο τέλος; Ότι μπορεί η ζωή να δυσκολεύει, να θολώνει, να ξεθωριάζει — αλλά, ναι, σημασία έχει να χαμογελάς στις φωτογραφίες. Αλλιώς πώς θα πάρεις τα likes;
👍 Η απλότητα της γραφής και η δομή των τεσσάρων χρόνων που λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στον χρόνο, τη φθορά και τις σχέσεις.
👎 Το κεφάλαιο του αορίστου χάνει τη συνοχή και την ένταση των προηγούμενων, αφήνοντας το βιβλίο λίγο μετέωρο πριν το δυνατό φινάλε.
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου