Πριν χαθεί η καλοσύνη

Στο πέμπτο μέρος της σειράς του Kawaguchi, το "Πριν χαθεί η καλοσύνη", η γνωστή καρέκλα που ταξιδεύει στον χρόνο αποκτά μια μικρή ανανέωση: εκτός από τα γνώριμα ταξίδια στο παρελθόν, βλέπουμε κάποιον από τους θαμώνες του καφέ να ζητά να ταξιδέψει στο μέλλον. Η ιδέα από μόνη της κουβαλά υπόσχεση για μια νέα πνοή στη σειρά, και πράγματι το βιβλίο ξεκινά καλά, ενώ ολοκληρώνεται με μια ιστορία που αγγίζει πιο ευαίσθητα ή «ταμπού» θέματα, ειδικά σε νεαρές ηλικίες, χωρίς να χάνει το χαρακτηριστικό του ύφος.

Ωστόσο, όσο προχωράει, μοιάζει να επιστρέφει σε μια γνώριμη πεπατημένη, χωρίς να αξιοποιεί την ευκαιρία να ανεβάσει πραγματικά τον πήχη της σειράς. Η συγκίνηση υπάρχει, αλλά η αίσθηση πως πρόκειται για έναν ακόμη κύκλο ιστοριών στην ίδια καφετέρια παραμένει έντονη. Ο Kawaguchi παραμένει δυνατός στη γλώσσα και την ατμόσφαιρα, αλλά η πλοκή δείχνει να κουβαλά μια στασιμότητα.

Αν κάτι σώζει τελικά την εμπειρία είναι το λιτό του μέγεθος και το γεγονός πως, έστω και χωρίς μεγάλη ένταση, οι ιστορίες συνεχίζουν να μας υπενθυμίζουν την αξία των μικρών στιγμών και την καλοσύνη που ίσως χάσουμε αν δεν προσέξουμε.

👍 Οι πιο τολμηρές θεματικές ενότητες του βιβλίου

👎 Περιορισμένο συναισθηματικό εύρος

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

 

Πριν πούμε αντίο

Το "Πριν πούμε αντίο" συνεχίζει τις ιστορίες της καφετέριας όπου μπορείς να ταξιδέψεις για λίγο πίσω στο χρόνο πριν κρυώσει ο καφές, αλλά αυτή τη φορά το επίκεντρο δεν είναι μόνο η συγκίνηση ή το ανείπωτο «σ’ αγαπώ». Εδώ, οι τύψεις είναι το κεντρικό συναίσθημα: τύψεις για όσα δεν ειπώθηκαν, για όσους αποχαιρετήθηκαν άδοξα, για τις σιωπές που άφησαν βάρη στις ψυχές όσων έμειναν πίσω.

Η γραφή παραμένει ευαίσθητη, γεμάτη μικρές στιγμές που τραβούν το συναίσθημα, και οι ιστορίες έχουν τη δύναμη να σε σταματήσουν για λίγο. Όμως, αν το δεις με καθαρή ματιά, το μοτίβο αρχίζει να φαίνεται πιο επαναλαμβανόμενο εδώ: η ίδια καρέκλα, ο ίδιος καφές που κρυώνει, το ίδιο «λίγο πριν φύγεις, πρέπει να σου πω κάτι» ξανά και ξανά.

Αυτό που ξαφνιάζει είναι το χρονολογικό κενό: το βιβλίο κανονικά τοποθετείται δεύτερο χρονικά, και η επιλογή να δημοσιευτεί αργότερα μπερδεύει, αφήνοντας την αίσθηση πως στην πορεία κάτι έχασες, ενώ εξήγηση σε αυτό δεν υπάρχει. Παρ’ όλα αυτά, προσφέρει κάποιες λεπτομέρειες για δευτερεύοντες χαρακτήρες που γνώρισες στα προηγούμενα βιβλία.

Ίσως, στο μυαλό το Toshikazu Kawaguchi να μην υπήρχε εξαρχής ξεκάθαρη η εξέλιξη των ιστοριών γύρω από τη μικρή αυτή καφετέρια του Τόκιο. Περιμένουμε το επόμενο βιβλίο της σειρά για να ανακαλύψουμε περισσότερα γύρω από αυτόν τον κόσμο. 

👍 Ρεαλιστικές ιστορίες που αποδίδουν συναισθηματισμό 

👎 Ασυνέχεια λόγω χρονολογικού κενού

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

Πριν ξεθωριάσει η μνήμη

Συνεχίζουμε την σειρά βιβλίων του Toshikazu Kawaguchi στον ίδιο ήρεμο καμβά με τον καφέ να αχνίζει, τις μικρές επιστροφές στο παρελθόν και τις συζητήσεις που έμειναν στη μέση με το τρίτο βιβλίο. Το "Πριν ξεθωριάσει η μνήμη" κινείται σε γνώριμο έδαφος, χωρίς πια το στοιχείο της έκπληξης, αλλά με την ίδια τρυφερότητα που ξέρει να κρατά ο Kawaguchi.

Ανθρώπινες σχέσεις που έμειναν ανολοκλήρωτες, λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, συγγνώμες που δεν δόθηκαν, όλα μέσα σε ένα μικρό χρονικό πλαίσιο που μοιάζει να σταματά τον χρόνο για λίγο, δίνοντας χώρο σε κάθε ήρωα να διεκδικήσει έστω μια ανάσα δικαίωσης. Μου άρεσε που ο Kawaguchi δεν πιέζει την πλοκή, αφήνοντας την απλότητα να κυριαρχεί, χωρίς περιττές κορυφώσεις ή εκβιαστικά συναισθήματα.

Όμως, κάποιες ιστορίες περνούν σαν σκιά και ξεχνιούνται μόλις τελειώσουν, καθώς το βιβλίο, αν και μικρό σε έκταση, έχει στιγμές όπου νιώθεις πως κινείται κυκλικά χωρίς να σε κρατά σταθερά συγκινημένο. Καταλήγεις να σε ενδιαφέρει περισσότερο ποια θα είναι η επόμενη από τις 100 ερωτήσες παρά η ιστορία αυτή καθαυτή. 

Αν θες ένα ήρεμο ανάγνωσμα , που θυμίζει μια καλή συζήτηση με κάποιον που λείπει, το Πριν ξεθωριάσει η μνήμη λειτουργεί ιδανικά. Αν περιμένεις ένταση ή βαθύτερη πλοκή, ίσως σε αφήσει με την αίσθηση ότι πήρες μόνο ένα κομμάτι από κάτι που θα μπορούσε να πάει βαθύτερα.

👍 Το μοτίβο με τις 100 ερωτήσεις
👎 Πλεόν γνωρίζεις πώς θα εξελιχθεί κάθε ιστορία

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

Πριν αποκαλυφθεί η αλήθεια

Επιστροφή στο ίδιο μικρό καφέ του Τόκιο, στην καρέκλα που σε ταξιδεύει πίσω όσο ο καφές είναι ζεστός. Αν το πρώτο βιβλίο σε άφησε με μια τρυφερή μελαγχολία, το "Πριν αποκαλυφθεί η αλήθεια"του Toshikazu Kawaguchi προσπαθεί να πάει λίγο βαθύτερα στις απώλειες, τα “αν” και τις αλήθειες που κρύβονται πίσω από κάθε μικρή καθημερινότητα.

Η ίδια θεατρική λιτότητα στη γραφή, η ίδια αίσθηση του “μια μέρα ακόμα με αυτόν που έχασες”. Μόνο που εδώ, αν και η ιδέα παραμένει συγκινητική, η επαναληπτικότητα αρχίζει να κουράζει - ειδικά τα κομμάτια που αναφέρονται στους πέντε κανόνες του ταξιδιού στο παρελθόν. Η δομή είναι ίδια: ο καφές, ο κανόνας, η επιστροφή, ο περιορισμένος χρόνος. 

Υπάρχουν στιγμές που η τρυφερότητα λειτουργεί – μια μητέρα που θέλει να συναντήσει το παιδί της, ένας άντρας που ζητά συγχώρεση από έναν παλιό φίλο, ένα χαμένο αντίο που βρίσκει χώρο έστω και αργά. Αυτές οι στιγμές κρατούν το βιβλίο ζωντανό, σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο, να σκεφτείς το δικό σου “αν”. Αλλά δεν αρκούν για να το απογειώσουν.

Η μικρή του έκταση βοηθά στο να μην κουράζει, ενώ η ατμόσφαιρα παραμένει ήσυχη και γλυκιά, κάνοντας το βιβλίο ιδανικό για μια μέρα που χρειάζεσαι κάτι που να ηρεμεί τον νου. Από την άλλη, όταν το κλείσεις, δύσκολα θα επιστρέψεις σε αυτό.

👍 Ωραίοι επίλογοι στις ιστορίες
👎 Η συνεχής επανάληψη των κανόνων κουράζει

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

Πριν κρυώσει ο καφές

Ξεκινάει με το "Πριν κρυώσει ο καφές" το ταξίδι στην Ιαπωνία του Toshikazu Kawaguchi.  Σε ένα μικρό καφέ στο Τόκιο, μια καρέκλα που σε ταξιδεύει στο παρελθόν όσο δεν έχει κρυώσει ο καφές και  τέσσερις ιστορίες που περιστρέφονται γύρω από τις δεύτερες ευκαιρίες και την αποδοχή όσων δεν μπορούν να αλλάξουν συνθέτουν το πλαίσιο γύρω από το οποίο κινείται το βιβλίο αυτό

Η γραφή είναι απλή και σχεδόν θεατρική (και δικαιολογημένα, αφού ο συγγραφέας έχει εμπειρία στα θεατρικά έργα), με μια γλυκιά μελαγχολία που σε κρατά. Το βιβλίο κερδίζει κυρίως με την ιδέα του και τη λιτή, καθαρή γλώσσα, ενώ η μικρή του έκταση (ούτε 250 σελίδες) το κάνει να διαβάζεται σε μία-δύο καθισιές, χωρίς να σε κουράζει.

Η δομή των ιστοριών είναι άκρως συγκινητική, όμως νιώθεις ότι μένει σε μια τρυφερή επιφάνεια χωρίς, να βουτάει βαθύτερα, σαν να φοβάται να πονέσει ή να προκαλέσει ρωγμές στους χαρακτήρες της. Παρ’ όλα αυτά, αφήνει μια γλυκιά αίσθηση, σαν ήπιος αποχαιρετισμός σε όσα χάθηκαν.

Δεν είναι το βιβλίο που θα σε συγκλονίσει, αλλά είναι το βιβλίο που θα σου θυμίσει γιατί οι δεύτερες ευκαιρίες έχουν σημασία — ακόμη κι αν δεν αλλάζουν τίποτα.

👍 Τρυφερή ιδέα, μέγεθος που δεν κουράζει

👎 Ο ιαπωνικός τρόπος γραφής σε κρατάει σε απόσταση από τους χαρακτήρες

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩