Εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα

Την αδυναμία μου για την Έρση Σωτηροπούλου την πρωτοαπόκτησα όταν διάβασα το "Μπορείς". Μετά ήρθε το "Ζιγκ Ζαγκ στις νεραντζιές" και η ανάγνωση του "Εορταστικού τριήμερου στα Γιάννενα" επιβεβαιώνει στο εκατό τοις εκατό την άποψή μου. Είναι μία εκ των κορυφαίων Ελληνίδων συγγραφέων. 

Στο Εορταστικό τριήμερο στα Γιάννενα, η Σωτηροπούλου γράφει ένα βιβλίο που σε βάζει σε ένα ιδιαίτερο κλίμα από την πρώτη κιόλας σελίδα. Κοιτώντας κάποιες φορές από την κλειδαρότρυπα και κάποιες φορές εισβάλλοντας ο ίδιος μέσα στο δωμάτιο που στήνει το σκηνικό της στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, γίνεσαι συνένοχος σε ένα νοσηρό εφιάλτη που βιώνει η πρωταγωνίστρια του βιβλίου. 

Η ιστορία ξεκινά σχεδόν ανέμελα: μια γυναίκα φεύγει για ένα τριήμερο με έναν άγνωστο. Η σερβιτόρα το σκάει από το εστιατόριο που δούλευε στο Αγρίνιο (ίσως η μοναδική λογική αναφορά στο βιβλίο) για να περάσει το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου στα Γιάννενα. Ακόμα και αυτές οι μικρές λεπτομέρειες έχουν την σημασία τους για την ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριας. 

Μέσα σε λιγότερες από εξήντα σελίδες, η Σωτηροπούλου περνάει από το φυσικό στο υπερφυσικό και μπλέκει την πραγματικότητα με το φανταστικό τόσο δεξιότεχνα που δεν τοολμάς να φέρεις αντίρρηση σε οτιδήποτε, όπως και η πρωταγωνίστρια που δέχεται όλα όσα της συμβαίνουν σε αυτή την καταραμένη πόλη, σε αυτό το απεχθές ξενοδοχείο.

Το βιβλίο δεν στηρίζεται στην πλοκή· στηρίζεται στο βάρος. Στο βάρος της μοναξιάς, του φύλου, του βλέμματος. Η πρωταγωνίστρια δεν θέλει να τη βλέπουν, δεν θέλει να υπάρχει έτσι όπως της υπαγορεύουν να υπάρχει. Είναι γυναίκα, είναι σώμα, είναι επιθυμία - και όλα αυτά είναι αφορμές για να τιμωρηθεί. Από την κοινωνία, τους άντρες, και κυρίως από τον ίδιο της τον εαυτό. 

Η γραφή είναι στακάτη, απόλυτα λιτή και τρομακτικά ευθύβολη. Δεν υπάρχει τίποτα περιττό, τίποτα εύκολο. Όλα είναι ψίθυροι σε σκοτεινά δωμάτια, όλα είναι υπονοούμενα που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις πιο προσεκτικά. Η Σωτηροπούλου δεν γράφει για να παρηγορήσει· γράφει για να στριμώξει. Και το καταφέρνει.

👍 Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από την ακριβή και αποπνικτική αφήγηση γραφή

👎 Η μικρή έκταση του βιβλίου, πραγματικά δεν θέλεις να τελειώσει

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩

Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές

Την Έρση Σωτηροπούλου την γνώρισα πρώτη φορά στο "Μπορείς;", ενώ το σπουδαίο της μυθιστόρημα "Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές", αν και το είχα ακουστά λόγω του ντόρου που είχε προκαλέσει με την απαγόρευση του από τις σχολικές αίθουσες λόγω "πορνογραφικού περιεχομένου", δεν είχα μπει στην διαδικασία να το διαβάσω. Μέχρι που το όνομα της Ελληνίδας συγγραφέως τρένταρε στα πρόσφατα βραβεία Νόμπελ Λογοτεχνίας, οπότε μου δόθηκε το έναυσμα να βγάλω έναν ακόμα αστερίσκο από τις αναγνωστικές μου παραλείψεις. 

Περί του βιβλίου ο λόγος, αυτό είναι γεμάτο από εικόνες της ελληνικής επαρχίας, ενώ ουσιαστικά αποτελεί ένα βιβλίο ενηλικίωσης αναζήτησης ταυτότητας μέσα από μια ιστορία γεμάτη ζωντανά χρώματα, έντονα συναισθήματα και αναπάντεχες εξελίξεις.

Η πλοκή ακολουθεί μια παρέα νέων που περνούν ένα καλοκαίρι σε ένα ελληνικό νησί, βυθισμένοι σε προσωπικές αναζητήσεις, έρωτες και αδιέξοδα. Η αφήγηση είναι αποσπασματική, με εναλλαγές οπτικών γωνιών, δημιουργώντας μια αίσθηση αστάθειας, σαν ένα συνεχές "ζιγκ ζαγκ" που αντικατοπτρίζει τις ψυχικές διακυμάνσεις των ηρώων. 

Αυτό που κάνει το μυθιστόρημα να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας παίζει με τη γλώσσα και τη ροή της αφήγησης. Οι προτάσεις είναι κοφτές, ο ρυθμός αλλοπρόσαλλος, αλλά όλα αυτά λειτουργούν υπέρ της δημιουργίας μιας ατμόσφαιρας που καθηλώνει τον αναγνώστη. Παρόλο που το ύφος του βιβλίου μπορεί να ξενίσει κάποιους, η μοναδικότητά του είναι αδιαμφισβήτητη.

👍Η ενδιαφέρουσα τεχνική αφήγησης

👎Το γεγονός ότι μπορεί να θεωρηθεί αποκλειστικά εφηβική λογοτεχνία

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩