Τέκνο του Θεού

Από τα βιβλία που δεν σε αφήνουν ήσυχο ούτε όσο το διαβάζεις ούτε μετά. Το "Τέκνο του Θεού" του Cormac McCarthy είναι μια σκοτεινή, σχεδόν βιβλική καταβύθιση στις πιο άγριες γωνιές της ανθρώπινης φύσης. Οι πολιτείες των Απαλαχίων είναι εδώ βουτηγμένες στο αίμα, στη βρωμιά και στην παρακμή· σκηνικό γνώριμο από τη μαστοριά του McCarthy, που στοιχειώνει περισσότερο με τη σιωπή του παρά με τα γεγονότα. Ο τίτλος προειδοποιεί για το αναπόφευκτο, κι όμως η κατακερματισμένη αφήγηση μάς απομακρύνει από την αίσθηση της προδιαγεγραμμένης πορείας και αφήνει το σκοτάδι να ξεδιπλωθεί βήμα-βήμα.

Ο πρωταγωνιστής, ο Λέστερ Μπάλαρντ, είναι ένας παλιάνθρωπος – άξεστος, αποκρουστικός, απατεώνας παλιάς κοπής. Και όμως, μέσα σε όλο αυτό το βούρκο, εμφανίζονται αναλαμπές καλοσύνης, μικρές σκιές ανθρωπιάς που τον καθιστούν, αν όχι αγαπητό, τουλάχιστον ανεκτό και κάπως συμπαθή. Είναι αυτός ο διχασμός που δίνει στον αναγνώστη την πιο ανησυχητική αίσθηση: ότι ακόμη και μέσα στο απόλυτο κτήνος μπορούμε να βρούμε μια σπίθα που αναγνωρίζουμε ως ανθρώπινη.

Το τέλος φέρνει κάτι από θρίλερ, με ατμόσφαιρα που θυμίζει περισσότερο τις σκιές του Εδιμβούργου παρά τα βουνά των Απαλαχίων. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, ωστόσο, δεν έχουν το ίδιο βάθος – λειτουργούν περισσότερο σαν διαβαθμίσεις στο τοπίο, σαν φιγούρες που έρχονται και φεύγουν χωρίς να αφήνουν πραγματικό ίχνος. Έτσι, όλο το βάρος πέφτει στον Λέστερ και στην εσωτερική του αποσύνθεση, που καταπίνει και την ιστορία και τον αναγνώστη.

👍 Η μαστοριά του McCarthy στο να φτιάχνει μια σκοτεινή, στοιχειωτική ατμόσφαιρα
👎 Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι σχεδόν ανύπαρκτοι

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

Stella Maris

Η δίπτυχη ιστορία του Cormac McCarthy, η οποία ξεκίνησε με τον Επιβάτη (δείτε αντίστοιχο άρθρο), συνεχίζεται με το Stella Maris, το συμπληρωματικό βιβλίο 260 σελίδων - λιγότερο από το μισό του πρώτου- στο οποίο μαθαίνουμε την ιστορία της αδερφής του Μπόμπι Γουέστερν, Αλίσια. 

Αν κάποιος διαβάσει τον Επιβάτη, σίγουρα θα θέλει να πιάσει στα χέρια του το Stella Maris για να μάθει περισσότερα για αυτό το περίεργο πλάσμα που μέσα στην τρέλα του οδηγείται στο ψυχιατρείο, το οποίο έχει δώσει το όνομα του στο βιβλίο αυτό. Όπως λένε οι ειδικοί εκεί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως παράφρων όταν είναι αρκετά εχέφρων για να έχει επίγνωση της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει και να αναζητήσει την απαραίτητη βοήθεια.

Είναι αυτή την προσπάθεια για βοήθεια που παρακολουθούμε σε όλο το βιβλίο ακούγοντας την ίδια τη φωνή της Αλίσια, μαθαίνοντας μέσα από τη συζήτηση με τον ιατρό που την παρακολουθεί την ιστορία της ίδιας, του Παιδιού του θαλιδομίδης που μάθαμε στον Επιβάτη, αλλά και τη σχέση της με τον αδερφό της. 

Το τέλος, αν και αναπόφευκτο, μας αφήνει μια γλυκιά γεύση σαν λύτρωση την οποία είχαμε ανάγκη μετά την μαυρίλα που πλάκωσε για τις οχτακόσιες και πλέον σελίδες της πιο πρόσφατης ιστορίας του ΜακΚάρθι.

- Κράτα μου το χέρι.

- Γιατί;

- Γιατί αυτό κάνουν οι άνθρωποι όταν περιμένουν κάτι να τελειώσει.

👍Οι φυσικοί διάλογοι μεταξύ Αλίσιας και γιατρού

👎Το ίδιο μοτίβο όλων των κεφαλαίων

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩✩

Ο Επιβάτης

Δεκαέξι χρόνια δίχως τον Cormac McCarthy είναι πολλά. Ίσως, όχι τόσα αν αναλογιστεί κανείς ότι ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας έχει ξεπεράσει πλέον τα ενενήντα του χρόνια και όσο να το κάνουμε χρειάζεται χρόνο για να δημιουργήσει. Και όταν η δημιουργία του είναι τόσο σπουδαία όσο στον Επιβάτη τότε όλοι εμείς οι αναγνώστες είμαστε διατεθειμένοι να περιμένουμε. 

Ο Κόρμακ ΜακΚάρθι στο τελευταίο του δίπτυχο (Επιβάτης και Stella Maris) μας παρουσιάζει με το γνώριμο, σκοτεινό του τρόπο την ιστορία του Μπόμπι Γουέστερν, ενός ιδιοφυούς φυσικού πού εγκατέλειψε μια πολλά υποσχόμενη καριέρα κι έγινε δύτης διάσωσης. Αλήθεια, πόσοι έχετε σκεφτεί πιο ενδιαφέρουσα ιστορία για κεντρικό ήρωα σε βιβλίο; 

Με στυλ νουάρ και εναλλάσσοντας την αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο με διάλογο και τούμπαλιν ο ΜακΚάρθι μας παίρνει συνεπιβάτες σε μια ιστορία που διατρέχει την Αμερική κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και σήμερα, ξεκινώντας από την απουσία ενός επιβάτη κατά την επιχείρηση ανάσυρσης ενός αεροπλάνου που έχει πέσει στην θάλασσα. Τι κάνεις όταν λείπει ο ένας από τους δέκα επιβάτες που αναζητάς;

Εκτός της ιστορίας του πρωταγωνιστή, αγαπημένο μέρος στο βιβλίο η ιστορία της Αλίσια, της αδερφής του Μπόμπι, η οποία έχει συγκλονιστικές στιγμές με το Παιδί, το Παιδί της θαλιδομίδης, το οποίο με ανάγκασε μετά από καιρό να αναζητήσω στο διαδίκτυο εικόνες για να συμπληρώσω αυτό που μετέφερε ο μεταφραστής του βιβλίου, Γιώργος Κυριαζής με τα απαραίτητα και εύστοχα σχόλιά του. 

Εν κατακλείδι, μια απολαυστική, αμερικάνικη ιστορία την οποία θα λατρέψουν, όχι μόνο οι λάτρεις του είδους, αλλά όλοι όσοι πιάσουν το βιβλίο στα χέρια τους. 

👍Ο τρόπος με τον οποίο εισάγονται οι χαρακτήρες στην πλοκή

👎Το προβλεπόμενο τέλος του βιβλίου

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩✩