Ο νυχτερινός δρόμος

Περίμενα πολλά περισσότερα από ένα βιβλίο που στο οπισθόφυλλο υπόσχεται σκοτάδι, βία και λογοτεχνικό βάθος. Αυτό που τελικά συνάντησα από τον Laird Hunt στο βιβλίο του "Ο νυχτερινός δρόμος" ήταν μια ιστορία που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποκτήσει βάρος, αλλά σκοντάφτει συνεχώς στην ίδια της την επιτήδευση. Το διάβασα γρήγορα —όχι επειδή με κέρδισε, αλλά επειδή δεν μου έδινε κάτι να σταθώ· απλώς ήθελα να δω πού θα το πάει. Και τελικά… δεν το πήγε πουθενά.

Η εναλλαγή ανάμεσα στην Ottie Lee και την Calla υποτίθεται ότι ανοίγει το πεδίο της αφήγησης. Στην πράξη όμως δημιουργεί δύο φωνές που δεν πείθουν ούτε ως χαρακτήρες ούτε ως σύμβολα. Η Ottie Lee μοιάζει να βγήκε από εγχειρίδιο κλισέ για «λευκή γυναίκα της αμερικανικής επαρχίας», ενώ η Calla κουβαλάει όλο το βάρος του «μαύρη γυναίκα-φορέας τραύματος» χωρίς πραγματική, προσωπική υπόσταση. Το βιβλίο μιλάει για στερεότυπα ενώ τα αναπαράγει τόσο πιστά που αναρωτιέσαι αν το κάνει επίτηδες ή από αδυναμία.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο τέλος εμφανίζεται και μια τρίτη οπτική που υποτίθεται πως θα δώσει το «κάτι παραπάνω» — αλλά το μόνο που προσφέρει είναι ένα ηθικοπλαστικό κλείσιμο που προσπαθεί να γίνει βαρυσήμαντο ενώ καταρρέει κάτω από το ίδιο του το βάρος. Μοιάζει περισσότερο με πρόχειρο επίλογο που κολλήθηκε για να φανεί ότι υπάρχει βαθύτερο μήνυμα.

👍 Η αρχική πρόθεση: δύο οπτικές, ένας δρόμος, μια βίαιη Αμερική έτοιμη να εκραγεί.

👎 Στερεότυπα που παρουσιάζονται ως «πολυπλοκότητα», χαρακτήρες που δεν αποκτούν ποτέ φωνή και ένα φινάλε που μοιάζει να γράφτηκε για να μην δυσαρεστήσει κανέναν.

Βαθμολογία: ✩✩✩