James

Περίμενα πολλά από αυτό το βιβλίο. Έχοντας διαβάσει Τα Δέντρα και έχοντας ακούσει σχεδόν τα πάντα για το "James", που κατέκτησε το Pulitzer το 2025, μπήκα στην ανάγνωση με την αίσθηση ότι κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο της χρονιάς. Και δεν έπεσα έξω — απλώς όχι ολοκληρωτικά. Το James είναι αναμφίβολα ένα πολύ καλό βιβλίο· απλώς, στη σύγκριση με άλλα σπουδαία αναγνώσματα, μένει ένα βήμα πίσω από την απόλυτη κορυφή.

Ο Percival Everett επανεφευρίσκει τον κόσμο του Χάκλμπερι Φιν δίνοντας φωνή στον Jim, μετατρέποντάς τον από περιφερειακή φιγούρα σε κεντρικό, πολυεπίπεδο χαρακτήρα. Η πλοκή είναι δεμένη, καλοστημένη και εξελίσσεται με ρυθμό που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Οι χαρακτήρες είναι στιβαροί, με σαφή κίνητρα και εσωτερικές αντιφάσεις, ενώ η γραφή του Everett παραμένει κοφτερή, ειρωνική και βαθιά πολιτική χωρίς να γίνεται διδακτική. Το βιβλίο μιλά για τη φυλή, τη γλώσσα, την εξουσία και την αφήγηση της Ιστορίας, αποδομώντας έξυπνα όσα θεωρούμε δεδομένα.

Κι όμως, φτάνοντας στο τέλος, κάτι έλειπε. Όχι κάτι συγκεκριμένο που μπορείς εύκολα να ονομάσεις — περισσότερο ένα συναίσθημα πληρότητας, ένα τελευταίο χτύπημα που θα το απογείωνε. Ίσως γι’ αυτό και άργησα να γράψω αυτή την κριτική, προσπαθώντας να εντοπίσω τι ακριβώς με κράτησε πίσω. Δεν το βρήκα. Ίσως και ο ίδιος ο συγγραφέας να μην ήθελε να το βρω, αφήνοντας σκόπιμα ένα κενό, ένα ερωτηματικό που σε ωθεί να επιστρέψεις στο βιβλίο ξανά, με άλλη ματιά.

👍 Η ευφυής ανατροπή ενός κλασικού μυθιστορήματος, οι δυνατοί χαρακτήρες, η πολιτική οξύτητα και η στιβαρή γραφή
👎 Η ντοπιολαλιά του πρωταγωνιστή ίσως κουράσει αρκετούς αναγνώστες

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩

Τα δέντρα

Σε μια μικρή πόλη του Μισισιπί, μια σειρά μυστηριωδών φόνων ξεκινά. Τα θύματα είναι λευκοί άνδρες, οι οποίοι φαινομενικά δολοφονούνται από μαύρους άνδρες, των οποίων τα πτώματα βρίσκονται στο χώρο του εγκλήματος κρατώντας στα χέρια τους τους όρχεις των δολοφονημένων λευκών ανδρών... μέχρι που εξαφανίζονται. 

Αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό έχει πλάσει ο Percival Everett στο βιβλίο του "Τα δέντρα", το οποίο συνδυάζει τη σάτιρα, το μυστήριο και την πολιτική κριτική σε μια μοναδική αφήγηση. Με γρήγορο ρυθμό και καυστικό χιούμορ, το βιβλίο κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα.

Στα της υπόθεσης, οι δύο ντετέκτιβ που αναλαμβάνουν την υπόθεση έρχονται αντιμέτωποι με ένα δαιδαλώδες μυστήριο που φέρνει στην επιφάνεια το σκοτεινό παρελθόν των λιντσαρισμάτων και των φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική, ενώ μέχρι και ο πρόεδρος Τραμπ αναλαμβάνει δράση μέσω ενός διαγγέλματος. 

Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω κάτι περισσότερο από την σπαρταριστή πλοκή του βιβλίου, το τέλος είναι το πρέπον για ένα τόσο ανατρεπτικό μυθιστόρημα που δικαιώς βρέθηκε στην μακρά λίστα του βραβείου Booker το 2022.

👍Η παραδοξότητα της κεντρικής ιδέας του βιβλίου

👎Οι φρέσκιες ιδέες φθίνουν μετά τη μέση του βιβλίου. 

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩