Η υπόθεση ξεδιπλώνεται γραμμικά, με τον Κρόκο να κινείται από μπαρ σε διαμερίσματα, από συζητήσεις που ξεκινούν χαλαρά και καταλήγουν απειλητικές, από γνωριμίες που δεν είναι ποτέ αθώες. Συναντά πρόσωπα που κάτι κρύβουν, μπλέκει σε καταστάσεις που δεν ελέγχει και —το πιο ενδιαφέρον— μοιάζει συχνά να μην είναι σίγουρος γιατί συνεχίζει. Είναι συγγραφέας; Είναι ντετέκτιβ; Είναι απλώς κάποιος που δεν ξέρει πότε να φύγει; Αυτή η αμφισημία λειτουργεί και υπέρ και εις βάρος του βιβλίου. Από τη μία δίνει χαρακτήρα, από την άλλη αφήνει την πλοκή να μοιάζει κάποιες φορές σαν να παρασύρεται μαζί του.
Η αίσθηση είναι έντονα κινηματογραφική, σχεδόν σαν b–movie των 80s: σκηνές που διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς μεγάλες ανατροπές, αλλά με σταθερό ρυθμό. Ο Μάκης Μαλαφέκας φαίνεται να γνωρίζει αυτό το «μειονέκτημα» και προσπαθεί να το μετατρέψει σε ύφος — χωρίς απόλυτη επιτυχία. Ο λόγος είναι γρήγορος, κοφτός, βλάσφημος όπου χρειάζεται, και κρατά το βιβλίο όρθιο ακόμα κι όταν η ιστορία θα μπορούσε να ανοίξει περισσότερο.
Το βασικό πρόβλημα παραμένει ότι αρκετές καλές ιδέες της πλοκής δεν εξελίσσονται όσο θα άντεχαν. Υπάρχουν συγκρούσεις και χαρακτήρες που θα μπορούσαν να αποκτήσουν μεγαλύτερο βάθος, αλλά το βιβλίο μοιάζει να βιάζεται να προχωρήσει παρακάτω. Το Δε λες κουβέντα λειτουργεί κυρίως ως εισαγωγή στον κόσμο και στον ήρωα — μια πρώτη απόπειρα, με ενδιαφέρον, αλλά και εμφανή σημάδια αναζήτησης.
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου