Μεσακτή

Ίδιο και ταυτόχρονα τόσο διαφορετικό από το Δε λες κουβέντα, η "Μεσακτή" συνεχίζει την πορεία του Μιχάλη Κρόκου με έναν τρόπο πιο χαλαρό στην επιφάνεια, αλλά εξίσου ανήσυχο από κάτω. Ο Κρόκος χρειάζεται επειγόντως διακοπές — ή έτσι νομίζει — και βρίσκει την ευκαιρία να αποδράσει στην Ικαρία, με την παραλία Μεσακτή να χαρίζει το όνομά της στον τίτλου του βιβλίου. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου εκτυλίσσεται εκεί, σε ένα σκηνικό που αρχικά θυμίζει ιστορία καλοκαιρινής φυγής: θάλασσα, κουβέντες, πρόσωπα που εμφανίζονται και χάνονται, μια αίσθηση ραστώνης που υποτίθεται πως θα λειτουργήσει θεραπευτικά. Φυσικά, δεν λειτουργεί.

Ο λόγος του Μάκη Μαλαφέκα παραμένει κοφτός, γρήγορος, σχεδόν νευρικός — σε πλήρη αντίθεση με το «χαλαρά» του νησιού. Οι χαρακτήρες δείχνουν ρεαλιστικοί, με μικρές παραξενιές και ανθρώπινες αντιφάσεις, και αυτό λειτουργεί υπέρ του βιβλίου. Σιγά σιγά, μέσα από φαινομενικά ασήμαντες σκηνές, κουβέντες και βλέμματα, αρχίζει να διαφαίνεται κάτι που μοιάζει με έγκλημα (;) ή έστω με μια ιστορία που απαιτεί ερμηνεία. Άλλωστε, ποιος καλύτερος ντετέκτιβ από έναν συγγραφέα που, βλέποντας μια φωτογραφία, μπορεί να πλάσει ένα ολόκληρο αφήγημα;

Φτάνοντας πιο βαθιά στην υπόθεση, η Μεσακτή λειτουργεί περισσότερο ως άσκηση παρατήρησης παρά ως καθαρόαιμο αστυνομικό. Η ιστορία αιωρείται συνεχώς ανάμεσα στο πραγματικό και στο επινοημένο, στο ρεαλιστικό και στο ψεκασμένο, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν υπάρχει όντως κάτι να εξιχνιαστεί ή αν παρακολουθείς απλώς τη γέννηση ενός βιβλίου μέσα στο ίδιο το βιβλίο. Κάπου εδώ φαίνεται και η ανισοβαρής κατανομή του μυθιστορήματος: το «πριν» απλώνεται, το «μετά» συμπυκνώνεται, και η αίσθηση ότι ο συγγραφέας ξεκίνησε για αλλού και κατέληξε αλλού είναι έντονη.

👍 Η ατμόσφαιρα της Ικαρίας που λειτουργεί αντιστικτικά με την αφήγηση

👎 Η αργή ανάπτυξη της ιστορίας

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩ (6/10)