Άλλο ένα βιβλίο που επιβεβαιώνει ότι το «κλασικό» δεν σημαίνει αυτομάτως και καλό — ειδικά όταν κουβαλάει μαζί του το βάρος του σχολικού τραύματος. "Ο Άρχοντας των Μυγών" ξεκινά με μια πράγματι ενδιαφέρουσα ιδέα: παιδιά απομονωμένα σε ένα νησί, μακριά από τον πολιτισμό, υποχρεωμένα να αυτοοργανωθούν. Εκεί όμως που περιμένεις να δεις μια σταδιακή, πειστική κατάρρευση, ο William Golding επιλέγει το χάος σχεδόν από την αρχή. Και όχι με τρόπο υπαινικτικό ή ανησυχητικό, αλλά ωμό, απότομο και —το χειρότερο— μη πειστικό.
Τα αγόρια (αλήθεια, πού πήγαν τα κορίτσια;) συμπεριφέρονται σαν προγραμματισμένα ρομπότ που υπακούν σε αυθαίρετους κανόνες χωρίς καμία λογική συνέχεια, ούτε παιδική ούτε ενήλικη. Οι συγκρούσεις μοιάζουν τεχνητές, οι χαρακτήρες δεν εξελίσσονται ουσιαστικά και η επαναληψιμότητα λέξεων και μοτίβων κουράζει αφόρητα — σαν να διαβάζεις Ρώσο συγγραφέα που πληρώνεται με το κιλό. Κεφάλαια που δεν οδηγούν πουθενά, σκηνές που επαναλαμβάνουν το ίδιο «μήνυμα» με διαφορετικό περιτύλιγμα και μια πλοκή που υπόσχεται πολλά αλλά δεν καταλήγει πουθενά.
Το τέλος δεν λειτουργεί ως κορύφωση· λειτουργεί ως λύτρωση. Όχι γιατί ολοκληρώνεται κάτι σπουδαίο, αλλά γιατί επιτέλους τελειώνει. Ειλικρινά, αν είναι να διαβάσω μια αλληγορία για την ανθρώπινη φύση, προτιμώ κάτι που να με εμπλέκει συναισθηματικά ή έστω πνευματικά. Αν ήθελα κάτι αντίστοιχο σε απλοϊκή ηθικολογία και παιδικό συμβολισμό, καλύτερα να ξαναδιάβαζα τα Ψηλά Βουνά του Παπαντωνίου — τουλάχιστον εκεί δεν προσποιούνται ότι ανακάλυψαν τον άνθρωπο.
👍 Η κεντρική ιδέα (στα χαρτιά)
👎 Η εκτέλεση: επαναληπτική, άχαρη, χωρίς πειστική πλοκή ή χαρακτήρες
Βαθμολογία: ✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου