Αμβέρσα

Από εκείνα τα βιβλία που δεν τα «διαβάζεις» με την κλασική έννοια — τα αφήνεις να σε βρουν. Είχα πει παλιότερα πως μια χρονιά με καινούργιο βιβλίο του Roberto Bolaño είναι καλή χρονιά· θα το αναδιατυπώσω λέγοντας πως δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα στις γιορτές από το να είσαι με ανθρώπους που αγαπάς, να τριγυρνάς σε ένα χριστουγεννιάτικο market κάπου στη Γερμανία και να έχεις μαζί σου τον Bolaño. ¨Η Αμβέρσα" δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.

Το βιβλίο είναι μια σειρά από κατακερματισμένα αποσπάσματα — σχεδόν σημειώσεις, εικόνες, θραύσματα σκέψεων — που κινούνται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει σαφής πλοκή, ούτε ανάγκη γι’ αυτήν. Υπάρχουν χαρακτήρες που εμφανίζονται και εξαφανίζονται, πόλεις, δωμάτια, δρόμοι, εγκλήματα που ίσως συνέβησαν ή ίσως όχι. Ο Bolaño μοιάζει να προσπαθεί (ή να προσποιείται ότι προσπαθεί) να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά, μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι η σειρά δεν έχει καμία σημασία. Οι απαντήσεις που δίνει είναι ελάχιστες — τα ερωτήματα που γεννά, αμέτρητα.

Η γραφή του παραμένει παροιμιώδης: λιτή, κοφτή, αλλά γεμάτη υπόγεια ένταση. Η Αμβέρσα διαβάζεται σαν πρόπλασμα όλου του μπολανικού σύμπαντος: εμμονή με τη βία, τη λογοτεχνία, την περιπλάνηση, τους χαμένους ανθρώπους που κινούνται στις παρυφές της κοινωνίας. Δεν είναι βιβλίο για να «βγάλεις άκρη» — είναι βιβλίο για να χαθείς. Και αν αφεθείς, κάτι θα μείνει μαζί σου, έστω κι αν δεν μπορείς να το ονομάσεις.

👍 Η ατμόσφαιρα και η καθαρή, αναγνωρίσιμη μπολανική φωνή

👎 Η αποσπασματικότητα μπορεί να ξενίσει όσους ζητούν πλοκή και συνοχή

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩