Χωρισμένο σε πέντε μεγάλες ενότητες, το βιβλίο αφήνει πίσω του το ενιαίο εύρημα του ασανσέρ και περνά σε μια σειρά από αυτόνομα κεφάλαια, όπου το καθένα λειτουργεί ως μια μικρή, ολοκληρωμένη ιστορία. Από αρχαιολογικά ευρήματα και ιστορικά πρόσωπα μέχρι καθημερινές απορίες και αναπάντεχες συνδέσεις με το σήμερα, ο Παπακώστας δείχνει πόσο εύκολα μπορεί η αρχαιότητα να γίνει οικεία, σχεδόν προσωπική. Τα κεφάλαια διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς κοιλιές, οι σελίδες κυλάνε γρήγορα και ο αναγνώστης πιάνει τον εαυτό του να λέει «άλλο ένα κεφάλαιο» — μέχρι που έχει φτάσει στο τέλος.
Εκεί που το βιβλίο κερδίζει πραγματικά είναι στη γραφή. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι, όταν υπάρχει ταλέντο και πλούσιο υλικό, η εκλαϊκευμένη επιστήμη μπορεί να γίνει απολαυστική ανάγνωση χωρίς να χάνει το βάθος της. Ο συγγραφέας δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με όρους και ημερομηνίες, αλλά με ιστορίες, εικόνες και συνδέσεις που κάνουν τον αναγνώστη να βλέπει την αρχαιολογία όχι ως κάτι σκονισμένο, αλλά ως κάτι ζωντανό και παρόν.
Στα θετικά του βιβλίου συγκαταλέγονται ο ρυθμός, η ποικιλία των θεμάτων και η αίσθηση ότι κάθε κεφάλαιο έχει λόγο ύπαρξης. Στα λιγότερο δυνατά του σημεία, ίσως κάποιοι να προτιμούσαν μια πιο σφιχτή κεντρική ιδέα, όπως στο πρώτο βιβλίο, αντί για αυτή τη σπονδυλωτή μορφή. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική εμπειρία παραμένει εξαιρετικά ευχάριστη και χορταστική.
Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι η αρχαιολογία δεν χρειάζεται να σε παρακαλάει για να την αγαπήσεις. Αρκεί να σου μιλήσει σωστά.
👍 H αφηγηματική άνεση, ο ρυθμός και η ικανότητα να μετατρέπεται η αρχαιολογία σε ιστορία που διαβάζεται απνευστί
👎 H απουσία ενός ενιαίου αφηγηματικού ευρήματος μπορεί να ξενίσει όσους αγάπησαν το πρώτο βιβλίο
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου