Ένας Αιγύπτιος, ένας Βαβυλώνιος κι ένας Βίκινγκ μπαίνουν σ'ένα bar

Μετά τα δύο προηγούμενα βιβλία του Δρ. Θεόδωρου Παπακώστα, μπήκα στο «Ένας Αιγύπτιος, ένας Βαβυλώνιος κι ένας Βίκινγκ μπαίνουν σ’ ένα bar» με υψηλές προσδοκίες. Ίσως και υπερβολικά υψηλές. Ίσως να φταίει ότι τα διάβασα και τα τρία συνεχόμενα, ίσως ότι ο ελληνικός χώρος μου είναι πιο οικείος και με αγγίζει περισσότερο. Το σίγουρο είναι ότι εδώ δεν ένιωσα την ίδια αμεσότητα που είχαν τα προηγούμενα.

Το βιβλίο χωρίζεται ισομερώς σε τρία μεγάλα μέρη — Αίγυπτος, Μεσοποταμία, Σκανδιναβία — και επιχειρεί να μας συστήσει τρεις μεγάλους πολιτισμούς μέσα από τα βασικά τους χαρακτηριστικά: θρησκεία, καθημερινότητα, κοινωνική οργάνωση, πολεμική δραστηριότητα, μύθους και αρχαιολογικά ευρήματα. Ο Παπακώστας παραμένει συνεπής στο ύφος του: απλή γλώσσα, χιούμορ, παραδείγματα που γεφυρώνουν το παρελθόν με το σήμερα. Μαθαίνουμε για τους φαραώ και τη μεταθανάτια ζωή, για τους κώδικες νόμων και τα ζιγκουράτ της Βαβυλώνας, για τις επιδρομές, τη μυθολογία και την κοσμοαντίληψη των Βίκινγκ. Το υλικό είναι πλούσιο και καλογραμμένο.

Κι όμως, κάτι κρατά το βιβλίο πίσω. Η επαναληψιμότητα των «ανησυχιών» του συγγραφέα — αν πρέπει να γράψει για μη ελληνικούς πολιτισμούς, αν το κοινό θα τον ακολουθήσει, αν μας είναι αρκετά οικείοι — λειτουργεί σχεδόν σαν φρένο στην αφήγηση. Ενώ ως εύρημα αυτοαναφορικότητας μπορεί να έχει ενδιαφέρον, εδώ επανέρχεται συχνά και σπάει τον ρυθμό. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι συγκεκριμένοι πολιτισμοί δεν έχουν την ίδια βιωματική εγγύτητα με την ελληνική αρχαιότητα, η σύνδεση δεν γίνεται το ίδιο οργανικά.

Δεν είναι κακό βιβλίο — κάθε άλλο. Παραμένει καλογραμμένο, δομημένο, με καθαρή πρόθεση να εκλαϊκεύσει χωρίς να απλοποιεί υπερβολικά. Απλώς, σε σύγκριση με τα προηγούμενα, του λείπει εκείνη η σπίθα που κάνει τις σελίδες να φεύγουν χωρίς να το καταλάβεις.

Ένα ενδιαφέρον εγχείρημα, που ίσως να λειτουργήσει καλύτερα για αναγνώστες που δεν έχουν ήδη «χορτάσει» Παπακώστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

👍Η προσπάθεια διεύρυνσης του ορίζοντα πέρα από τον ελληνικό χώρο και η σταθερά προσιτή γραφή

👎Η επαναληπτικότητα και η αυτοαναφορικότητα που αποδυναμώνουν τον ρυθμό

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩