Μερικές φορές ο Paul Auster σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί. Άλλες φορές σε αφήνει να χαθείς. Στο "Βιβλίο των ψευδαισθήσεων" κάνει και τα δύο — και αυτό, εν τέλει, δεν λειτουργεί πάντα.
Ο Ντείβιντ Τσίμερ είναι ένας καθηγητής λογοτεχνίας που έχει χάσει τη γυναίκα και τα παιδιά του σε αεροπορικό δυστύχημα. Βυθισμένος στο πένθος, ανακαλύπτει τυχαία τον Έκτορ Μαν, έναν κωμικό του βωβού κινηματογράφου που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς το 1929. Η έρευνα που ξεκινά για να γράψει ένα βιβλίο γι' αυτόν γίνεται σταδιακά κάτι πολύ περισσότερο — ένας τρόπος να επιστρέψει στους ζωντανούς, να ξαναβρεί τον εαυτό του μέσα από κάποιον άλλο που κι εκείνος είχε εξαφανιστεί.
Αυτό είναι το δυνατό σημείο του βιβλίου: η ανάκτηση μέσα από την έρευνα, η ιδέα ότι μπορείς να βρεις τον δρόμο σου πίσω στη ζωή αφοσιώνοντας τον εαυτό σου σε κάτι εκτός σου. Όταν όμως η αφήγηση μετατοπίζεται — από τον Τσίμερ στον Μαν, από το παρόν στο παρελθόν, από τη μια ιστορία στην άλλη — η εναλλαγή γίνεται κάπως απότομα. Η ροή σπάει εκεί που θα έπρεπε να κορυφώνεται. Κάποια νήματα που ξεκινούν να αναπτύσσονται με υπόσχεση μένουν μετέωρα, σαν ο Auster να τα ξέχασε στη μέση. Και φτάνοντας στο τέλος, οι απορίες δεν είναι αυτού του είδους που σε κάνουν να θέλεις να ξαναδιαβάσεις — είναι απορίες που αφήνουν ένα αίσθημα ατέλειας.
Κρίμα, γιατί το υλικό ήταν εκεί. Ο Τσίμερ είναι από τους πιο ανθρώπινους χαρακτήρες που έχει γράψει ο Auster, και η συναισθηματική ειλικρίνεια του βιβλίου είναι αληθινή. Απλώς δεν έχει την εκτέλεση που του άξιζε.
👍 Η συναισθηματική ειλικρίνεια του πρωταγωνιστή
👎 Αρκετές ιστορίες του βιβλίου μένουν μετέωρες
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου