Ο Νας, ένας πυροσβέστης που κληρονομεί μια περιουσία και την ξοδεύει οδηγώντας άσκοπα ανά την Αμερική, συναντά τυχαία τον Πότσι, έναν επαγγελματία χαρτοπαίκτη με υπερβολική αυτοπεποίθηση. Μαζί κάθονται στο τραπέζι δύο εκκεντρικών εκατομμυριούχων — και χάνουν τα πάντα. Για να εξοφλήσουν το χρέος τους, αναγκάζονται να χτίσουν έναν τοίχο από πέτρες σε ένα χωράφι στο πουθενά. Χωρίς λόγο. Χωρίς προορισμό. Χωρίς τέλος που να φαίνεται. Οι γνώριμες αλληγορίες του Auster — η τύχη, η παγίδα, η απώλεια ελέγχου — είναι εκεί, στη θέση τους, και λειτουργούν.
Τα κεφάλαια με το παιχνίδι πόκερ είναι ίσως το πιο αδύναμο κομμάτι: η ένταση που θα μπορούσε να χτιστεί εκεί μένει ανεκμετάλλευτη, σαν ο Auster να βιάστηκε να φτάσει στο επόμενο. Κρίμα, γιατί το υλικό ήταν εκεί.
Αυτό που όμως δεν σβήνεται εύκολα είναι το τέλος — τόσο του βιβλίου όσο και των ηρώων του. Ο Ναςκαι ο Πότσι δεν είναι απλώς χαρακτήρες που ακολουθείς· είναι άνθρωποι που παρακολουθείς να αυτοκαταστρέφονται αργά, με τρόπο που δεν μπορείς να εξηγήσεις πλήρως και δεν μπορείς να σταματήσεις. Το τέλος τους μένει χαραγμένο — ανοιχτό, ανοίκειο, βαρύ, λουσμένο με φως, με τον τρόπο που μόνο τα καλά βιβλία αφήνουν κάτι πίσω τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου