Κάθε πρωί ο δρόμος για το σπίτι γίνεται όλο και πιο μακρύς

Όταν ένας συγγραφέας σε κερδίζει με την πρώτη ανάνγωση, θέλεις να πιστεύεις ότι η υπόλοιπη δουλειά του έχει την ίδια μαγεία. Μερικές φορές έχει. Άλλες φορές, όχι.

Έχοντας διαβάσει τους Φίλους μου και έχοντας αγαπήσει τον τρόπο που ο Fredrik Backman γράφει για τις ανθρώπινες σχέσεις, μπήκα σε αυτή τη μικρή νουβέλα με προσδοκίες. Η κεντρική ιδέα του "Κάθε πρωί ο δρόμος για το σπίτι γίνεται όλο και πιο μακρύς" είναι αναμφίβολα δυνατή: ένας παππούς που χάνει σιγά σιγά τη μνήμη του και ο εγγονός του που παρακολουθεί αυτή την απώλεια ανήμπορος, σε έναν κόσμο που μοιάζει με όνειρο — ή εφιάλτη. Ο Backman επιλέγει να αφηγηθεί αυτή την ιστορία σε ένα υπερρεαλιστικό πλαίσιο, όπου το μυαλό του παππού γίνεται κυριολεκτικά σκηνή.

Κάπου όμως στην ανάπτυξη κάτι δεν δένει. Το υπερρεαλιστικό πλαίσιο, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συναισθηματικός ενισχυτής, μένει σε έναν χώρο μεταξύ — ούτε αρκετά ποιητικό ώστε να σε παρασύρει, ούτε αρκετά συγκεκριμένο ώστε να σε αγγίξει. Η ιστορία χάνει τον αναγνώστη ακριβώς εκεί που θα έπρεπε να τον κρατά πιο σφιχτά.

Για όσους δεν έχουν διαβάσει τον Backman, ίσως να είναι καλύτερα να ξεκινήσουν από αλλού.

👍 Η κεντρική ιδέα

👎 Η ανάπτυξη της ιστορίας δεν ήταν αυτή που έπρεπε

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩