Ο Walt, ένα άστεγο αγόρι του δρόμου στο Σικάγο της δεκαετίας του '20, συναντά έναν μυστηριώδη δάσκαλο, τον Master Yehudi, που του υπόσχεται να τον μάθει να πετάει — κυριολεκτικά. Η εκπαίδευση είναι σκληρή, σχεδόν βασανιστική: στέρηση, πειθαρχία, όρια που σπάνε για να ξαναχτιστούν. Σιγά σιγά, ο Walt αρχίζει να ανυψώνεται — και μαζί του ανυψώνεται και το βιβλίο. Οι δύο τους ταξιδεύουν ανά την Αμερική, γεμίζοντας θέατρα με θεατές που δεν μπορούν να πιστέψουν αυτό που βλέπουν. Μέχρι που η πτήση σταματά — απότομα, αναπάντεχα. Και ο Walt πρέπει να μάθει να ζει ξανά στο έδαφος.
Η σχέση ανάμεσα στον Walt και τον Master Yehudi είναι η ψυχή του βιβλίου. Είναι μια σχέση που αλλάζει συνεχώς χαρακτήρα — δάσκαλος και μαθητής, πατέρας και γιος, εκμεταλλευτής και προστάτης — και ο Auster την χειρίζεται με αρκετή λεπτότητα ώστε να μην ξέρεις ποτέ ακριβώς πού να σταθείς απέναντί της.
Το σημείο που αγγίζει περισσότερο είναι το τέλος. Ο Walt, γερασμένος πλέον, αναπολεί τη ζωή του — τη δόξα, τις απώλειες, τα πρόσωπα που έφυγαν. Ζει στο έδαφος, όπως όλοι οι υπόλοιποι, αλλά κάτι μέσα του παραμένει ελεύθερο. Η πτήση, αποδεικνύεται, δεν ήταν ποτέ το σημαντικό — ήταν αυτό που έμαθε όσο πετούσε. Αυτές οι τελευταίες σελίδες έχουν μια ωριμότητα και μια γαλήνη που δύσκολα ξεχνάς.
Ένας τυπικός Auster που αφηγείται, που διασκεδάζει, που σε αφήνει να ξεχαστείς — και αυτό, μερικές φορές, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου