Ο Paul Auster έφυγε από τη ζωή τον Απρίλιο του 2024. Λίγους μήνες αργότερα, βρέθηκα να κρατάω ένα από τα πρώτα του βιβλία — γραμμένο το 1982, όταν ήταν ακόμα κάποιος που έπρεπε να αποδείξει κάτι. Αυτό το πλαίσιο, ίσως, επηρέασε την ανάγνωση.
"Η επινόηση της μοναξιάς" αποτελείται από δύο ιστορίες, βαθιά προσωπικές, που αν και μπορούν να διαβαστούν ανεξάρτητα σαν νουβέλες, αλληλοσυμπληρώνονται με τρόπο που ο Auster φαίνεται να έχει σκεφτεί καλά. Η πρώτη ασχολείται με τον θάνατο του πατέρα του και την προσπάθεια να ανασυνθέσει έναν άνθρωπο που δεν γνώρισε ποτέ πραγματικά. Είναι η πιο προσιτή από τις δύο, αλλά και η πιο επιφανειακή — μια καταγραφή περισσότερο παρά μια εμβάθυνση. Το δεύτερο μέρος είναι πιο απαιτητικό: αποσπασματικό, φιλοσοφικό, γραμμένο στο τρίτο πρόσωπο σαν ο Auster να κοιτάζει τον εαυτό του από απόσταση. Εκεί βρίσκεται η ουσία του βιβλίου — η μνήμη, η γλώσσα, η απουσία ως τρόπος ύπαρξης. Αν έχεις την υπομονή να μείνεις μαζί του, ανταμείβει. Στο τρίτο μέρος, παρουσιάζεται μια συνέντευξη με τον ίδιο τον Auster, που φωτίζει τον άνθρωπο πίσω από τον συγγραφέα και δίνει χρήσιμο πλαίσιο σε όσα προηγήθηκαν.
Το βιβλίο στέκεται αυτόνομα, αλλά νομίζω πως θα το εκτιμήσουν περισσότερο όσοι γνωρίζουν ήδη το υπόλοιπο έργο του. Για τους υπόλοιπους, ίσως είναι καλύτερα να ξεκινήσουν από αλλού — και να επιστρέψουν εδώ αργότερα, με περισσότερα εφόδια.
👍Το δεύτερο μέρος, αν και απαιτητικό, έχει κάτι που σε κρατάει
👎Ένα βιβλίο που φαίνεται "ξένο σώμα" σε σχέση με το έργο του συγγραφέα
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου