Σάνσετ Παρκ

Δεν χρειάζεται να διαβάσεις πολλές σελίδες για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Όχι με τους χαρακτήρες — με το ίδιο το βιβλίο, το "Σάνσετ Παρκ" του Paul Auster.

Ο Μάιλς Χέλερ, ένας νέος που έχει εγκαταλείψει τη ζωή του στη Νέα Υόρκη από ενοχή για έναν θάνατο που αισθάνεται υπεύθυνος, δουλεύει στη Φλόριντα αδειάζοντας κατασχεμένα σπίτια — απομεινάρια της οικονομικής κρίσης του 2008. Εκεί γνωρίζει την Pilar, μια έφηβη που αγαπά παράφορα αλλά κρύβει από όλους, ξέροντας ότι η σχέση τους δεν έχει μέλλον. Όταν αναγκάζεται να φύγει, επιστρέφει στο Μπρούκλιν και εγκαθίσταται με μια παρέα νέων σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στο Sunset Park — μια κοπέλα που παλεύει με τη σχέση της, ένας ηθοποιός που μετράει αποτυχίες, μια φοιτήτρια που ψάχνει κατεύθυνση. Στο παρασκήνιο, ο πατέρας του Miles, εκδότης που βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει, προσπαθεί να επανασυνδεθεί με έναν γιο που τον έχει διαγράψει.

Το υλικό είναι υποσχόμενο — η κρίση, η εκτοπισμένη νεολαία, η ενοχή ως κινητήριος δύναμη. Ο Auster όμως δεν φαίνεται να ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει με όλα αυτά. Οι χαρακτήρες παρουσιάζονται με βιασύνη, χωρίς να αποκτούν ποτέ το βάθος που θα τους έκανε να ζουν στη μνήμη σου. Η πλοκή εξελίσσεται, αλλά χωρίς να χτίζει — κάθε σκηνή μοιάζει να ξεκινά από το μηδέν, σαν να μην θυμάται τι προηγήθηκε. Και όσο προχωράς, η αίσθηση ότι κάτι λείπει δεν φεύγει — αντίθετα, εδραιώνεται.

Είναι ένα βιβλίο που ήθελε να πει πολλά και κατέληξε να μην λέει αρκετά για κανένα από αυτά, ενώ μοιάζει σαν να γράφτηκε με το ζορί για να πουληθεί συμπληρωματικά με την κυριακάτικη έκδοση κάποιας γνωστής εφημερίδας.

👍 Το κοινωνικό πλαίσιο της κρίσης ως κεντρική ιδέα
👎 Η αίσθηση ότι το βιβλίο δεν βρήκε ποτέ τον εαυτό του

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩