Η ώρα του λύκου

Από εκείνα τα βιβλία που σε κάνουν να νιώθεις «σαν στο σπίτι σου», ακόμα κι αν ο συγγραφέας αλλάζει ήπειρο. "Η Ώρα του Λύκου" είναι κλασικός Jo Nesbo, απλώς χωρίς τον Χάρι Χόλε στο προσκήνιο. Τη θέση του παίρνει ο Μπομπ Οζ, ένας Αμερικανός σωσίας — με τα ίδια πάθη, τις ίδιες αυτοκαταστροφικές ροπές, το ίδιο βλέμμα που κοιτάζει το σκοτάδι χωρίς να ανοιγοκλείνει τα μάτια. Η Μινεάπολη γίνεται το νέο πεδίο δράσης και ο τρόπος που στήνεται η πλοκή είναι υποδειγματικός: αργός εκεί που πρέπει, κοφτός όταν χρειάζεται, με κεφάλαια που δεν περισσεύουν και λειτουργούν είτε ως κομμάτια του παζλ είτε ως μικρές μελέτες χαρακτήρων.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται γύρω από μια σειρά φόνων που συνδέονται άμεσα με την κουλτούρα των όπλων στις ΗΠΑ — και εδώ ο Nesbo δεν κρύβεται. Παίρνει ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα της οπλοκατοχής, χωρίς να γίνεται διδακτικός, αφήνοντας την ίδια την πλοκή να μιλήσει. Τα εγκλήματα δεν παρουσιάζονται ως κάτι εξωτικό ή σοκαριστικό, αλλά σχεδόν ως κομμάτι της καθημερινότητας, κάτι που λέει πολλά για τον κόσμο που περιγράφει. Οι σελίδες φεύγουν νερό και η ένταση κρατιέται σταθερά ψηλά, με τον συγγραφέα να αποδεικνύει ότι ξέρει ακόμα πολύ καλά πώς να κρατά τον αναγνώστη δεμένο.

Αν κάτι «χαλάει» ελαφρώς τη συνολική εμπειρία, είναι η ατμόσφαιρα. Η Μινεάπολη, όσο καλοδουλεμένη κι αν είναι, δεν έχει τη σκοτεινή, απόκοσμη βαριά σκιά της Νορβηγίας. Εδώ το κακό μοιάζει πιο καθημερινό, πιο πεζό — λιγότερο τρομακτικό, σχεδόν συνηθισμένο. Ίσως όμως αυτό να είναι και το πιο ανησυχητικό στοιχείο του βιβλίου.

👍 Η αριστοτεχνική πλοκή και η ξεκάθαρη, ουσιαστική τοποθέτηση στο θέμα της οπλοκατοχής
👎 Η ατμόσφαιρα της Μινεάπολης δεν έχει το βάθος και το σκοτάδι των σκανδιναβικών τοπίων

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩