Read Voyage: Βιβλιοφαγική Ανασκόπηση 2025

Κάθε χρόνο, όταν φτάνει αυτή η μέρα που πρέπει —ναι, πρέπει· για εμάς τους βιβλιόφιλους αποτελεί ιεροτελεστία— να γράψω τη βιβλιοφαγική ανασκόπηση της χρονιάς που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω.

Η λογική λέει να ακολουθήσω τη χρονολογική σειρά. Αλλά σε μια χρονιά γεμάτη «πρέπει», είναι όντως καλή ιδέα; Όταν ξεκινούσα τη χρονιά με το «Στόμα γεμάτο χώμα» του Branimir Šćepanović, τα είχα εντελώς διαφορετικά στο μυαλό μου: διθυραμβικά σχόλια, «μικρό διαμάντι», η Οδύσσεια των Βαλκανίων και άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Εν τέλει; Καφές τσερναγκορίσιος, με ολίγη από ιτς μιτς. Όχι ότι η συνέχεια ήταν ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη. Για να μην είμαι άδικος, το «Deepfake» είχε ένα ενδιαφέρον —λιγότερο από τον ίδιο τον Μαλαφέκα και τη λογοτεχνική του πορεία, αλλά αρκετό ώστε να με κάνει να παραβρεθώ σε παρουσίαση του βιβλίου.

Ο πρώτος μήνας του έτους έκλεισε με την τρίτη καλύτερη συγγραφέα που θα διάβαζα το 2025. Η περί ου ο λόγος, Claire Keegan, προσφέρει στο «Ανταρκτική» όλα τα συστατικά μιας καλής συλλογής διηγημάτων: ενδιαφέρουσα θεματική, πολύπλευρες ιστορίες, καθαρό λόγο, εικόνες που μένουν. Η καλύτερη γυναίκα συγγραφέας ήρθε λίγο αργότερα και δεν ήταν άλλη από τη «δική μας» Έρση Σωτηροπούλου. Όχι ένα, αλλά δύο βιβλία της μου κράτησαν συντροφιά και μάλιστα συγκαταλέγονται σε εκείνα που ξεχώρισα τη φετινή αναγνωστική χρονιά.

Αν όχι ο καλύτερος, σίγουρα ο πιο ενδιαφέρων συγγραφέας του 2025 ήταν ο Percival Everett. Όχι για το πολυσυζητημένο James —το οποίο ακόμη δεν έχω διαβάσει— αλλά για το εξαιρετικά απολαυστικό «Τα δέντρα». Ακολούθησε, αναγκαστικά, μια περίοδος γεμάτη αστυνομικά και αρκετά feelgood αναγνώσματα, που κατά βάση πέρασαν και δεν ακούμπησαν, μέχρι που έφτασε ο Αύγουστος. Όχι μόνο ο τελευταίος μήνας του θέρους, αλλά και το ομώνυμο βιβλίο του John Williams. Τότε πίστευα ότι αυτό θα ήταν το καλύτερό του. Πόσο λάθος έκανα. «Ο Στόουνερ». Διαβάστε το όλοι. Δεν χρειάζεται —και δεν θα— πω τίποτα περισσότερο, παρά μόνο ότι, δυστυχώς, τελείωσε.

Από την άλλη, τον «Οδυσσέα» του James Joyce και να μην τον διαβάσετε, δεν χάνετε κάτι. Εκτός αν θέλετε να ανήκετε σε εκείνους που κατακρίνουν οποιοδήποτε βιβλίο δεν κατανοούν, χωρίς να έχουν μπει στον κόπο να προσπαθήσουν να το κατανοήσουν. Δεν είναι βιβλίο για όλους· είναι, όμως, βιβλίο που αλλάζει όλους. Σαν να λέμε: αναγνώστης Π(ρο) Ο(δυσσέα) και Μ(ετά) Ο(δυσσέα).

Καθώς η χρονιά πλησίαζε στο τέλος, δεν ήξερα αν είχα γίνει τόσο παράξενος, αν με είχε όντως αλλάξει ο Οδυσσέας ή αν τα βιβλία που είχαν απομείνει στο ράφι ήταν πράγματι τόσο κακά. Ευτυχώς, η Cristina Peri Rossi με τις εξαιρετικές «Μύχιες καταστροφές» με επανέφερε σε τάξη. Ο Vincenzo Latronico με την «Τελειότητα» μας έβαλε σε σκέψεις, ο Primo Levi με την «Ανακωχή» μας τσάκισε και ο Jo Nesbø ήρθε με την «Ώρα του λύκου» να κλείσει μια χρονιά που, τώρα που την καταγράφω, έμοιαζε περισσότερο με ταξίδι στην Κατάρα παρά με κρουαζιέρα στον Ειρηνικό.

Υ.Γ. 1 Η Auxilio Lacouture σας ευχαριστεί ιδιαίτερα που την ακολουθήσατε σε αυτό το ταξίδι και θέλει να ξέρετε ότι θα ήταν ακόμη πιο ευτυχής αν τη συνοδεύατε και στα επόμενα, μέσα από το ReadVoyage.

Υ.Γ.2 Αναγκαστικά, μετά την ανάγνωση τόσων βιβλίων, η λίστα με τα αδιάβαστα αυξήθηκε σε απολύτως ικανοποιητικό βαθμό.

Υ.Γ.3 Εξακολουθούμε να δεχόμαστε προσφορές για βιβλιοθήκες.

Παρατίθεται η λίστα των βιβλίων του 2025 (με χρονολογική σειρά)