Η Τόβα, μια μοναχική χήρα που δουλεύει νυχτερινή βάρδια σε ένα μικρό ενυδρείο, πενθεί ακόμα τον χαμό του συζύγου της και κουβαλά το άλυτο μυστήριο της εξαφάνισης του γιου της δεκαετίες πριν. Εκεί γνωρίζει – ή μάλλον «συναντά» – τον Μάρκελο, ένα εξαιρετικά ευφυές γιγάντιο χταπόδι που παρατηρεί τους ανθρώπους με μια σχεδόν σαρκαστική ανωτερότητα. Παράλληλα, ένας νεαρός άντρας, ο Κάμερον, περιπλανιέται αναζητώντας τον βιολογικό του πατέρα, προσθέτοντας ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ που από πολύ νωρίς φαίνεται πού θα καταλήξει. Και αυτό είναι ίσως το βασικό πρόβλημα: η ιστορία δεν προσπαθεί καν να κρύψει τις συνδέσεις της. Από τις πρώτες σελίδες ξέρεις ποιος είναι ποιος και πού οδεύει η πλοκή. Το μόνο που απομένει είναι να διανύσεις τις 500 και κάτι σελίδες μέχρι να επιβεβαιωθείς.
Στο ενδιάμεσο, συμβαίνουν χίλια δύο πράγματα – μικρές καθημερινές σκηνές, ρομαντικές υποψίες, οικογενειακές αποκαλύψεις – που περισσότερο γεμίζουν τον όγκο του βιβλίου παρά προσθέτουν ουσιαστική ένταση. Η αφήγηση είναι γλυκιά, στρωτή, «ασφαλής». Δεν ρισκάρει, δεν σκοτεινιάζει πραγματικά, δεν σε ταρακουνά. Και όταν φτάνει η τελική αποκάλυψη, αντί για συναισθηματική κορύφωση νιώθεις απλώς ότι ολοκληρώθηκε μια διαδρομή που ήξερες εξαρχής.
Για να μην είμαι άδικος: τα κεφάλαια από την οπτική του χταποδιού ήταν η ευχάριστη έκπληξη. Ο Μάρκελος, με το χιούμορ, την κυνική του ματιά και τις παρατηρήσεις του για την ανθρώπινη ανοησία, είναι ο πιο ζωντανός χαρακτήρας του βιβλίου. Για αυτά τα κεφάλαια ανυπομονούσα κάθε φορά. Τα υπόλοιπα δεν.
👍 Η πρωτότυπη ιδέα και η απολαυστική, ευρηματική οπτική του χταποδιού
👎 Προβλέψιμη πλοκή και υπερβολική έκταση για μια ιστορία που θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ πιο συμπυκνωμένα
Βαθμολογία: ✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου