Ο Ferrari, ωστόσο, επιλέγει να εστιάσει κυρίως στο πριν. Στις πολιτικές διεργασίες, στα πρόσωπα-κλειδιά, στις σχέσεις εξουσίας, στα διπλωματικά παιχνίδια που προηγήθηκαν της απαγωγής. Η αφήγηση κινείται μέσα από έγγραφα, συνομιλίες, αναφορές και μαρτυρίες, χτίζοντας ένα κλίμα διαρκούς πολιτικής έντασης. Μαθαίνουμε για τις πιέσεις που δεχόταν ο Μόρο, για τις εσωτερικές αντιθέσεις στο κόμμα του, για το διεθνές πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου που σκίαζε κάθε απόφαση. Όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον — και μάλιστα ουσιαστικό.
Το πρόβλημα είναι ότι το βιβλίο μοιάζει περισσότερο με εκτενή ιστορική ανασκόπηση παρά με λογοτεχνική αφήγηση. Ο συγγραφέας δεν δείχνει πρόθεση να ωραιοποιήσει ή να δραματοποιήσει υπερβολικά τα γεγονότα — κάτι θετικό από μόνο του — όμως η σχεδόν δημοσιογραφική προσέγγιση στερεί από την ιστορία το συναίσθημα και την εσωτερική ένταση που θα μπορούσε να έχει. Η απαγωγή, το ίδιο το κομβικό γεγονός, λειτουργεί σχεδόν ως αναπόφευκτο σημείο άφιξης μιας μακράς πολιτικής διαδρομής, χωρίς την κορύφωση που θα περίμενε κανείς.
Υπάρχουν στιγμές όπου η ατμόσφαιρα της εποχής ζωντανεύει: ο φόβος στους δρόμους της Ρώμης, η αβεβαιότητα της κοινωνίας, η αίσθηση ότι το κράτος παρακολουθεί και παρακολουθείται ταυτόχρονα. Όμως συνολικά, η υπεροχή των πληροφοριών έναντι της μυθοπλασίας κάνει το βιβλίο να θυμίζει περισσότερο τεκμηριωμένο χρονικό παρά μυθιστόρημα με δραματουργική ένταση.
👍 Η ιστορική τεκμηρίωση και η σοβαρή προσέγγιση ενός κομβικού πολιτικού γεγονότος
👎 Η υπερβολική έμφαση στην παράθεση γεγονότων εις βάρος της λογοτεχνικής ζωντάνιας
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου