Το παλάτι του φεγγαριού

Υπάρχουν βιβλία που ξεκινούν σαν υπόσχεση. Το "Παλάτι του Φεγγαριού" είναι ένα από αυτά — η αρχή του σε αρπάζει, σε εγκαθιστά σε έναν κόσμο που μυρίζει Νέα Υόρκη και υπαρξιακή αναζήτηση, και νιώθεις ότι ο Όστερ ετοιμάζεται να σε πάει κάπου σπουδαίο. Το πρόβλημα είναι ότι τελικά δεν πάει.

Ο Paul Auster είναι από τους πιο απολαυστικούς περιγραφείς της αμερικανικής πεζογραφίας — και αυτό ακριβώς γίνεται εδώ το αχίλλειο πτέρνα του. Το βιβλίο μένει στις περιγραφές, χορταίνει από αυτές, και στο μεταξύ η κεντρική υπόθεση — που έχει τις δυνατότητες για κάτι πραγματικά μεγάλο — χάνεται, υποτάσσεται, ξεφουσκώνει. Η πλοκή δεν εξελίσσεται τόσο όσο απλώς... κυλά.

Στο επίκεντρο αυτής της αποτυχίας βρίσκεται ο Μάρκο Στάνλεϊ Φογκ. Ένας ήρωας που παρακολουθείς χωρίς να νοιάζεσαι, που υποφέρει χωρίς να σε αγγίζει. Σε σύγκριση με τον Λαγό — τον ήρωα που ο ο John Updike χτίζει με τόση οικειότητα και ανθρωπιά στην τετραλογία του — ο Φογκ μοιάζει σαν σκιά. Και αυτή η απόσταση μεταξύ αναγνώστη και πρωταγωνιστή μολύνει τα πάντα.

Το πιο εύστοχο που μπορεί κανείς να πει για αυτό το βιβλίο είναι ότι φαίνεται να ντρέπεται για την Αμερική που θέλει να περιγράψει. Κοιτάζει γύρω του, βλέπει μια χώρα που αλλάζει βίαια, και αντί να τη συναντήσει κατάματα, στρέφει το βλέμμα αλλού — προς το ομορφότερο, το ποιητικότερο, το πιο ανώδυνο.

Ο Auster μπορεί να γράψει πολύ καλύτερα. Το ξέρουμε. Κι αυτό ακριβώς κάνει το "Παλάτι του Φεγγαριού" να διαφέρει από ένα απλώς μέτριο βιβλίο.

👍Η αρχή που σε αρπάζει

👎Ο Ήρωας που δεν σε αγγίζει 

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩