«Δεν χαζεύουμε πια.» Έτσι ξεκινά η περιγραφή του βιβλίου. Νομίζω αυτή η πρόταση συνοψίζει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τι είναι και τι θέλει να είναι αυτή η συλλογή διηγημάτων.
Ο Χρήστος Ωραιόπουλος γράφει "Περιστατικά από το ταβάνι", ιστορίες δηλαδή, που φαίνεται να έχουν γεννηθεί ακριβώς εκεί όταν ο ίδιος ήταν ξαπλωμένος, κοιτώντας το ταβάνι, αφήνοντας τη μνήμη να αναδύει στιγμιότυπα από χρόνια που μυρίζουν φοιτητική εστία και πρώτες αγάπες. Έρωτες, άγχη, ανασφάλειες, θάνατος - οι ίδιες θεματικές επιστρέφουν από ιστορία σε ιστορία, συνδεδεμένες μεταξύ τους με έναν τρόπο που κάνει τη συλλογή να διαβάζεται σαν ένα ενιαίο σύμπαν παρά σαν ανεξάρτητα κείμενα.
Αυτή η αυτοβιογραφική χροιά είναι και το δυνατό και το αδύναμο σημείο του βιβλίου. Από τη μια, οι ιστορίες είναι αληθοφανείς - παραδόξως αληθοφανείς, θα έλεγα, ακριβώς επειδή δεν προσπαθούν να είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που είναι. Από την άλλη, ο Ωραιόπουλος πασχίζει σε κάθε ιστορία να δώσει μια άλλη, λίγο διαφορετική διάσταση, και δεν το καταφέρνει πάντα. Κάποιες ιστορίες έχουν ενδιαφέρον, κάποιες άλλες λιγότερο.
Είναι το ιδανικό βιβλίο για το μετρό, ειδικά αυτό της Θεσσαλονίκης, καθώς ο χρόνος για να ολοκληρώσεις μια ιστορία είναι μικρότερος από αυτόν που χρειάζεται ο συρμός για να πάει από Βενιζέλου στην Αγία Σοφία.
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩
