Υπάρχει μια συγκεκριμένη απογοήτευση που νιώθεις όταν ένα βιβλίο με πολλά βραβεία δεν σε κερδίζει. Δεν είναι απλώς ότι δεν σου άρεσε — είναι ότι αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν το πήρες στραβά.
Δεν το πήρα στραβά. Τα "Έμβια όντα" δεν είναι ένα καλό βιβλίο.
Η Iida Turpeinen χτίζει ένα φιλόδοξο αφηγηματικό σχέδιο: τρεις εποχές, τρεις ιστορίες, όλες συνδεδεμένες με την αγελάδα του Steller, ένα θαλάσσιο θηλαστικό που εξαφανίστηκε τον 18ο αιώνα από ανθρώπινη δραστηριότητα. Η ιδέα του ταξιδιού στον χρόνο μέσα από ένα εξαφανισμένο είδος, η σύνδεση επιστήμης, μνήμης και περιβαλλοντικής καταστροφής — θα μπορούσε να δουλέψει πολύ καλά. Και το πρώτο μέρος, με τον φυσιοδίφη Georg Wilhelm Steller στο πλευρό μιας ρωσικής αποστολής, υπόσχεται ακριβώς αυτό.
Από εκεί και πέρα, το βιβλίο χάνει τον εαυτό του. Αυτό που ακολουθεί μοιάζει περισσότερο με εκλαϊκευμένη επιστήμη παρά με λογοτεχνία — και μάλιστα όχι από την ενδιαφέρουσα εκδοχή της. Οι πληροφορίες συσσωρεύονται χωρίς να μετασχηματίζονται σε αφήγηση, χωρίς η συγγραφέας να φαίνεται να νιώθει την ανάγκη να τις κάνει πιο προσιτές ή πιο ζωντανές. Το βιβλίο θέτει ένα σχέδιο και δεν το υλοποιεί — κι αυτό είναι ίσως η πιο μεγάλη του αποτυχία.
Τα βραβεία παραμένουν αναπάντητη ερώτηση.
Βαθμολογία: ✩✩✩
