Ομολογώ ότι άργησα να γράψω αυτή την κριτική. Όχι γιατί βαρέθηκα, αλλά γιατί μόλις έκλεισα το βιβλίο, άνοιξα αμέσως το επόμενο. Αυτό από μόνο του, νομίζω, λέει πολλά.
Η Μπριτ-Μαρί δεν είναι άγνωστη, την έχουμε συναντήσει ήδη στο βιβλίο "Η γιαγιά μου σας χαιρετά και ζητάει συγγνώμη", ως περιφερειακή φιγούρα που δύσκολα αγαπάς. Εδώ παίρνει γίνεται πρωταγωνίστρια, ως μια εκκεντρική γυναίκα που έχει περάσει τη ζωή της στη σκιά των άλλων και που, στα εξήντα της κάτι, βρίσκεται ξαφνικά μόνη και αναγκάζεται να ξαναβρεί τον εαυτό της. Το πώς το κάνει σε ένα μικρό, ξεχασμένο χωριό που λέγεται Μποργ, με μια παιδική ποδοσφαιρική ομάδα και ανθρώπους που κανείς άλλος δεν θα κοιτούσε δύο φορές είναι η ουσία του βιβλίου.
Ο Fredrick Backman ξέρει να γράφει χαρακτήρες. Και το κάνει καλά. Ξέρει να γράφει ιστορίες. Και αυτές τις γράφει καλά. Και ξέρει να σε κάνει να γελάς και να δακρύζεις μέσα από ιστορίες που δεν σε απασχολεί αν είναι αληθοφανείς - γιατί νιώθουν αληθινές, και αυτό αρκεί. Κανένας χαρακτήρας δεν είναι παράταιρος, κανένας δεν υπάρχει τυχαία. Ακόμα και οι πιο περιφερειακοί κουβαλούν κάτι δικό τους στο "Η Μπριτ-Μαρί ήταν εδώ".
Φοβήθηκα λίγο ότι ο ενθουσιασμός μου θα κόπαζε με τον καιρό. Δεν κόπασε. Το βιβλίο μένει χαραγμένο στη μνήμη μου, οι χαρακτήρες, το Μποργ, η αίσθηση ότι κάπου σε εκείνη τη γωνιά του κόσμου, μακριά από τη βουή, θα μπορούσες κι εσύ να κάθεσαι και να βλέπεις μπάλα.
👍 Οι χαρακτήρες του βιβλίου
👎 Ίσως σε κάποιους να φανεί η Μπριτ-Μαρί κουραστική
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου