Σκότωσε τον πατέρα

 

Υπάρχουν σειρές βιβλίων που από την πρώτη σελίδα του πρώτου βιβλίου ξέρεις ότι θα τις ακολουθήσεις μέχρι το τέλος. Αυτή είναι μια από αυτές.

Η Colomba Caselli και ο Dante Torre συναντιούνται για πρώτη φορά εδώ και αυτή η πρώτη συνάντηση εξηγεί πολλά για την εξέλιξη της σχέσης τους. Στο "Σκότωσε τον πατέρα", μία δολοφονία, ένα παιδί που εξαφανίζεται (;) και πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Πίσω από την υπόθεση κρύβεται ένας κακός που ο Sandrone Dazieri έχει σκιαγραφήσει με εξαιρετική προσοχή. Δεν είναι ένας τυπικός serial killer, αλλά ένας άνθρωπος με λογική, με σχέδιο, με παρελθόν που εξηγεί χωρίς να δικαιολογεί.

Οι ανατροπές έρχονται η μία μετά την άλλη, και ο Dazieri τις χειρίζεται με σιγουριά έτσι δεν δείχνουν φτηνές είτε αναπάντεχες ή να συμβαίνουν με τον λάθος τρόπο. Παράλληλα, η Colomba και ο Dante ανακαλύπτουν όλο και κάτι παραπάνω για τον εαυτό τους καθώς σκάβουν βαθύτερα στην υπόθεση και αυτό είναι που κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα αστυνομικά: οι χαρακτήρες μεγαλώνουν μαζί με την ιστορία.

Το τέλος αφήνει ένα αίσθημα ικανοποίησης που σπάνια νιώθεις στο είδος. Όχι επειδή όλα λύνονται τακτοποιημένα, αλλά επειδή νιώθεις ότι η ιστορία έφτασε ακριβώς εκεί που έπρεπε.

👍 Ο εξαιρετικά σκιαγραφημένος κακός, οι συνεχείς ανατροπές

👎 Οι κεντρικοί χαρακτήρες θα μπορούσαν να εξελιχθούν περισσότερο

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩

Το νησί του Βορρά

 

Νορβηγία. Ένα απομονωμένο νησί. Ένα έγκλημα που ζητά εξιχνίαση. Αν ψάχνεις σκανδιναβικό noir, το "Νησί του Βορρά" σου τα δίνει όλα.

Ο Holger Munch και η Mia Krüger επιστρέφουν σε ένα νησί όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται και οι κάτοικοι κρύβουν περισσότερα μυστικά από όσα είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν. Ο Samuel Bjørk χτίζει την ατμόσφαιρα με σιγουριά: το κρύο, η απομόνωση, η αίσθηση ότι στο νησί δεν υπάρχει διαφυγή ούτε για τους κατοίκους, ούτε για τον αναγνώστη. Το δίδυμο πρωταγωνιστών φτάνει κοντά στη λύση, αλλά κάτι ξεφεύγει, ξανά και ξανά, με τρόπο που σε κρατά σε εγρήγορση.

Κι όμως, κάτι λείπει για να το συμπεριλάβεις στα κορυφαία του είδους. Ίσως επειδή η δομή είναι τόσο καλοφτιαγμένη που μερικές φορές νιώθεις ότι ξέρεις πού πηγαίνει. Ίσως το ότι ο δολοφόνος δεν είναι ο προφανής, κάτι που σε άλλα βιβλία θα ήταν δυνατό χαρτί, εδώ όμως μοιάζει περισσότερο με τεχνική ανάγκη παρά με αφηγηματική έκπληξη.

Απλώς, όταν κλείνεις το βιβλίο, αντιλαμβάνεσαι πόσα πολλά μέρη θες να επισκεφτείς ακόμα στη Νορβηγία.

👍 Η ατμόσφαιρα του νησιού

👎 Η δομή είναι αρκετά προβλέψιμη

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩