Ο "Μπάουμγκαρτνερ" είναι ένας ηλικιωμένος καθηγητής φιλοσοφίας που ζει μόνος, χρόνια μετά τον θάνατο της γυναίκας του, της Άννας, σε ατύχημα. Δεν την έχει ξεπεράσει — και δεν φαίνεται να θέλει να την ξεπεράσει. Η Άννα είναι παντού: στα αντικείμενα του σπιτιού, στις σκέψεις του, στα ποιήματά της που ο Μπάουμγκαρτνερ διαβάζει και ξαναδιαβάζει σαν να ψάχνει κάτι που ξέχασε να της πει. Γύρω του, η ζωή συνεχίζεται με τη μικρή της καθημερινότητα — επισκέψεις, αναμνήσεις, στιγμές που έρχονται και φεύγουν χωρίς να ζητούν άδεια.
Είναι αδύνατο να διαβάσεις αυτό το βιβλίο χωρίς να σκεφτείς τον ίδιο τον Paul Auster — σαν να έγραψε για τον εαυτό του από απόσταση, μέσα από έναν φανταστικό χαρακτήρα που όμως αναπνέει με τη δική του αναπνοή. Ο λόγος είναι άμεσος, χωρίς περιττά στολίδια, και δημιουργεί μια οικειότητα που σπάνια νιώθεις τόσο γρήγορα — με τον Μπάουμγκαρτνερ, με την Άννα που δεν γνωρίζεις ποτέ απευθείας, με όλους τους χαρακτήρες που περνούν από τις σελίδες. Πολλά νοήματα συμπυκνωμένα σε λίγες σελίδες — η απώλεια, η μνήμη, το γήρας, η ερώτηση τι μένει από έναν άνθρωπο όταν φύγει.
Δεν είναι το πιο φιλόδοξο βιβλίο του. Είναι όμως ένα από τα πιο ειλικρινή — και διαβάζοντάς το σήμερα, γνωρίζοντας ότι ο Auster δεν θα έγραφε άλλο, νιώθεις ότι κρατάς κάτι που δεν έπρεπε να τελειώσει τόσο σύντομα.
👍 Τα πολλά νοήματα σε λίγες σελίδες
👎 Ίσως σε κάποιους φανεί μικρή η έκταση του βιβλίου για τα θέματα που πραγματεύεται
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου