Αυτό που με έκανε να το ανοίξω ήταν η περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Αυτό που με κράτησε ήταν κάτι που δύσκολα περίμενα: ένας λόγος τόσο άμεσος, τόσο λιτός, που μοιάζει να γράφτηκε από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή. Ο Szalay ακολουθεί τη ζωή του István, ενός νέου Ούγγρου που μεγαλώνει σε ένα συγκρότημα κατοικιών, και από μια σχέση με μια παντρεμένη γειτόνισσα που αλλάζει τα πάντα, βρίσκεται να διολισθαίνει μέσα από φυλάκιση, στρατό, μετανάστευση στο Λονδίνο, και τελικά στους κόλπους της βρετανικής ελίτ — χωρίς ποτέ να φαίνεται να έχει επιλέξει τίποτα συνειδητά.
Τα κεφάλαια έχουν χρονική συνέχεια, αλλά ανάμεσά τους υπάρχουν κενά, χρόνια που ο Szalay αφήνει σκόπιμα κενά, εμπιστευόμενος τον αναγνώστη να τα γεμίσει μόνος του. Αυτή η τεχνική, που σε άλλα χέρια θα ένιωθες σαν αδυναμία, εδώ είναι η δύναμη του βιβλίου. Ο μικρόπεριοδος λόγος δεν κουράζει, αλλά σε αρπάζει από την πρώτη σελίδα και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα.
Μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο. Εκεί ο ρυθμός αλλάζει, όλα γίνονται πιο αργά, πιο βαριά, σαν να ζητά το βιβλίο τον χρόνο του για να συνειδητοποιήσεις ότι κάθε ζωή φτάνει κάποια στιγμή στο τέλος της. Και αν είσαι τυχερός, μπορείς να είσαι εσύ αυτός που θα το διαλέξει.
👍 Η αμεσότητα του λόγου
👎 Οι γυναικείοι χαρακτήρες λειτουργούν μόνο συμπληρωματικά του πρωταγωνιστή
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου