Τα πρώτα κεφάλαια του "Μέρες χωρίς αλκοόλ" είναι από τα καλύτερα. Ο Michael Deagler γράφει με χιούμορ και οξύτητα, και ο Monk είναι ένας χαρακτήρας που δύσκολα αφήνεις. Από το τρίτο κεφάλαιο όμως, το βιβλίο αρχίζει να κρεμάει. Ο Monk περιφέρεται, η ζωή αντιστέκεται, και ο αναγνώστης αρχίζει να νιώθει ότι διαβάζει ένα ατέλειωτο μέσο μιας άλλης ιστορίας, χωρίς αρχή που να εξηγεί πλήρως και χωρίς τέλος που να αποδίδει. Ο Deagler έχει ωραίο τρόπο γραφής, αλλά η ανάγκη να επικεντρωθεί κάπου γίνεται όλο και πιο έντονη καθώς οι σελίδες περνούν.
Είναι βιβλίο που κέρδισε το PEN/Hemingway Award για πρωτότυπο μυθιστόρημα και αυτό λέει κάτι. Απλώς δεν λέει το ίδιο πράγμα σε όλους τους αναγνώστες.
👍 O τρόπος που αποτυπώνεται η νηφαλιότητα ως δυσκολία κι όχι ως λύτρωση
👎 Ο πρωταγωνιστής περιφέρεται χωρίς κάποιο σαφές αφηγηματικό κέντρο
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩
.jpg)

