Ο μπρούντζινος καβαλάρης

Από εκείνα τα βιβλία που δεν τα διαβάζεις απλώς — τα ζεις. "Ο Μπρούντζινος Καβαλάρης" της Paullina Simons είναι ένα εκτενές ιστορικό μυθιστόρημα, χτισμένο πάνω σε έναν έρωτα που δοκιμάζεται όσο λίγοι: μέσα στην πολιορκία του Λένινγκραντ, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκεί όπου η πείνα, το κρύο και ο θάνατος δεν είναι φόντο αλλά καθημερινότητα. Η ιστορία της Τατιάνα και του Αλεξάντερ ξεκινά σχεδόν αθόρυβα, σαν κάτι εύθραυστο, και εξελίσσεται σε έναν δεσμό που παλεύει να επιβιώσει κόντρα στην Ιστορία — ή μάλλον μέσα της.

Η Simons δεν βιάζεται. Στις σχεδόν 800 σελίδες της αφήνει χώρο στους χαρακτήρες να αναπνεύσουν, να κάνουν λάθη, να αγαπήσουν, να φοβηθούν. Το Λένινγκραντ δεν είναι απλώς σκηνικό· είναι ζωντανός οργανισμός που καταρρέει αργά, και μαζί του καταρρέουν βεβαιότητες, οικογένειες, ιδέες για το τι σημαίνει «μέλλον». Η πείνα γίνεται σχεδόν σωματική εμπειρία για τον αναγνώστη, οι απώλειες συσσωρεύονται, και κάθε μικρή στιγμή τρυφερότητας μοιάζει με πράξη αντίστασης. Διαβάζοντάς το, έχεις την αίσθηση πως το βιβλίο δεν θα τελειώσει ποτέ — όχι επειδή κουράζει, αλλά επειδή έτσι είναι και ο πόλεμος: αμείλικτος, χωρίς σωστό τέλος.

Εκεί που το βιβλίο ξεχωρίζει πραγματικά είναι στον τρόπο που συνδυάζει το προσωπικό με το συλλογικό. Ο έρωτας της Τατιάνα και του Αλεξάντερ δεν παρουσιάζεται ως ρομαντική απόδραση από τη φρίκη, αλλά ως κάτι που γεννιέται μέσα της και πληρώνει το τίμημα της. Οι οικογενειακές σχέσεις, οι μικρές προδοσίες, οι σιωπές και οι επιλογές ανάγκης προσθέτουν βάθος και ηθικές γκρίζες ζώνες στους χαρακτήρες. Δεν υπάρχουν εύκολοι ήρωες· υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να αντέξουν. Και όταν τελικά η Ιστορία βάζει την τελεία, μένει αυτή η παράξενη αίσθηση πληρότητας και απώλειας μαζί — σαν να σε άφησε το βιβλίο επειδή δεν γινόταν αλλιώς.

👍 Η ζωντανή αναπαράσταση της πολιορκίας του Λένινγκραντ και ένας έρωτας που δένεται οργανικά με την Ιστορία
👎 Η μεγάλη έκταση και ο αργός ρυθμός ίσως κουράσουν όσους δεν αγαπούν τα εκτενή ιστορικά μυθιστορήματα

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩