Ξεκινώντας να διαβάζεις τα "Όμορφα κορίτσια", από τις πρώτες σελίδες νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά, όχι με το βιβλίο, αλλά μέσα στο βιβλίο. Η Karin Slaughter έχει το χάρισμα να χτίζει μια ατμόσφαιρα που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι αρνητικό έχει ήδη συμβεί, ακόμα και όταν οι χαρακτήρες κρατούν ακόμα κάποια ελπίδα.
Δύο αδερφές, η Claire και η Lydia, έχουν χάσει επαφή χρόνια μετά την εξαφάνιση της τρίτης αδερφής τους Julia στα φοιτητικά τους χρόνια. Όταν ο σύζυγος της Claire δολοφονείται υπό μυστηριώδεις συνθήκες, οι δύο γυναίκες αναγκάζονται να επανασυνδεθούν και μαζί αρχίζουν να ξετυλίγουν μια αλήθεια που κανείς δεν ήθελε να βρει. Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν, και κάθε νέα αποκάλυψη φέρνει τον αναγνώστη ένα βήμα πιο κοντά στην επίλυση, χωρίς ποτέ να νιώθεις ότι κάτι δίνεται εύκολα.
Οι χαρακτήρες είναι από τα δυνατά χαρτιά του βιβλίου. Ο καθένας κουβαλά τον δικό του σταυρό, τα δικά του μυστικά, και η Slaughter τους γράφει με τρόπο που τους κάνει να αισθάνεσαι αληθινούς. Το τέλος είναι άκρως κινηματογραφικό, γεμάτο σασπένς, αν και κάποιες λογοτεχνικές ευκολίες θυμίζουν ότι το είδος έχει τους δικούς του συμβιβασμούς.
Το μόνο που θα άλλαζα είναι η έκταση. Το βιβλίο θα κέρδιζε αν ήταν περίπου 200 σελίδες πιο σύντομο καθώς κάποια μέρη της ανάπτυξης κουράζουν εκεί που θα έπρεπε να σε κρατούν σε εγρήγορση.
👍 Η ατμόσφαιρα, οι καλογραμμένοι χαρακτήρες, οι αποκαλύψεις που κρατούν το ενδιαφέρον, το κινηματογραφικό φινάλε
👎 Κάποιες λογοτεχνικές ευκολίες στο τέλος
Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου