Άναψε πράσινο. Φύγαμε!

Γενικά με τις αυτοβιογραφίες δεν τα πάω καλά. Κάτι όμως με έπεισε να ανοίξω αυτή, και δεν το μετάνιωσα στιγμή.

Ο Matthew McConaughey δεν έγραψε την αυτοβιογραφία του με την κλασική έννοια. Δεν υπάρχει η συνηθισμένη δομή του «ξεκίνησα από εκεί και έφτασα εδώ». Αντίθετα, μοιράζεται στιγμιότυπα, ιστορίες, σκέψεις,  παράλληλες αφηγήσεις που συνθέτουν σιγά σιγά τον άνθρωπο που είναι σήμερα. Και διαβάζοντάς τες, αρχίζεις να βλέπεις πίσω από τον ηθοποιό που ξέρεις από τις ταινίες, το νεαρό που μεγάλωσε στο Τέξας, τις επιλογές που τον διαμόρφωσαν, τις στιγμές που θα μπορούσαν να τον έχουν πάνε αλλού.

Αυτό που ξεχωρίζει είναι η ειλικρίνεια και η αυτοσαρκαστική της εκδοχή. Ο McConaughey δεν ντρέπεται να τσαλακωθεί, να παραδεχτεί τα λάθη του, να θαυμάσει τον εαυτό του χωρίς να το κρύψει, και να μιλήσει ανοιχτά για το πώς έζησε και πώς θέλει να συνεχίσει να ζει. Δεν υπάρχει εδώ η συνηθισμένη επιτηδευμένη ταπεινοφροσύνη των αυτοβιογραφιών διασήμων. Υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει σκεφτεί τη ζωή του και δεν διστάζει να σου πει τι βρήκε και πόσα φανάρια έκανε από κόκκινα και πορτοκαλί, πράσινα. 

Για όσους, όπως εγώ, δεν είναι φίλοι του είδους. το "Άναψε πράσινο. Φύγαμε!" είναι η εξαίρεση που αξίζει να κάνετε.

👍 Η ειλικρίνεια και ο αυτοσαρκασμός του συγγραφέα

👎 Κάποιες στιγμές η φιλοσοφική διάθεση του McConaughey γίνεται λίγο υπερβολική

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩