Σκοτεινή Τετάρτη

 Στο τρίτο μέρος της σειράς των Nicci French, η Φρίντα Κλάιν συνεχίζει να βυθίζεται στο σκοτάδι - και εμείς μαζί της. Η Σκοτεινή Τετάρτη δεν είναι μόνο μια νέα υπόθεση· είναι κυρίως ένα βιβλίο για την ίδια τη Φρίντα. Όσο περισσότερο περνούν οι μέρες (και τα βιβλία), τόσο πιο καθαρά φαίνεται πως η ίδια είναι ο πυρήνας αυτής της σειράς - όχι τα εγκλήματα.

Όλα ξεκινούν όταν η Ρουθ, μια φαινομενικά συνηθισμένη μητέρα και σύζυγος, βρίσκεται βάναυσα δολοφονημένη στο σπίτι της. Τίποτα πάνω της δεν μαρτυρά ότι θα μπορούσε να είναι στόχος, όμως το παρελθόν της αποδεικνύεται πιο περίπλοκο από ό,τι φανταζόταν κανείς. Ο επιθεωρητής Κάρλσον βλέπει πίσω από τις μάσκες και επιστρατεύει, έστω άτυπα, την πολύτιμη διαίσθηση της Φρίντα, η οποία επιστρέφει στην ενεργό δράση - αν και ποτέ δεν έφυγε πραγματικά.

Η αφήγηση έχει κάτι βαθιά υπόγειο και ανατριχιαστικό, ενώ το βιβλίο καταφέρνει να εμβαθύνει στον χαρακτήρα της Φρίντα με τρόπο που τα προηγούμενα μόνο υπαινίσσονταν. Είναι μοναχική, αινιγματική, εμμονική και πιο εκτεθειμένη από ποτέ. Οι σχέσεις της με τους γύρω της αρχίζουν να ραγίζουν ή να μετασχηματίζονται, και οι Nicci French μάς προσφέρουν τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της μέχρι τώρα.

Όμως...

Το τέλος.
Δυστυχώς, είναι και το αδύναμο σημείο του βιβλίου. Αμήχανο, βιαστικό, και κάπως αποκομμένο από την πυκνή ένταση που προηγήθηκε. 

👍 Η Φρίντα στο πιο ανθρώπινο και εκτεθειμένο της σημείο
👎 Η τελική πράξη μοιάζει πρόχειρη και βιαστική

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

Tuesday's Gone

Η Φρίντα Κλάιν επιστρέφει. Και μαζί της, οι εσωτερικοί δαίμονες, τα παράξενα μονοπάτια του μυαλού και — φυσικά — ένα ακόμα μυστήριο που μοιάζει αρχικά ανεξήγητο. Το Tuesday’s Gone είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς των Nicci French και, σε αντίθεση με το Blue Monday, εδώ νιώθεις πως τα πράγματα αρχίζουν να δένουν.

Μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή σε ένα ξένο σπίτι. Το πτώμα της είναι τοποθετημένο με τελετουργική ακρίβεια, σχεδόν σαν να επρόκειτο για έργο τέχνης ή σκηνή θεάτρου. Κοντά της, ένας άντρας με σοβαρές ψυχικές διαταραχές, που δεν μπορεί να δώσει καμία εξήγηση για το τι συνέβη. Και κάπως έτσι, η Φρίντα καλείται να βοηθήσει την αστυνομία — ξανά.

Από την αρχή διαφαίνεται πως το βιβλίο αυτό έχει άλλες φιλοδοξίες. Η πλοκή είναι πιο στέρεη, το μυστήριο πιο βαθύ και πολυεπίπεδο, και η ίδια η Φρίντα εξελίσσεται. Εδώ, δεν είναι απλώς μια ψυχοθεραπεύτρια με ενοχές και μια ιδιαίτερη οπτική για τον κόσμο· είναι η καρδιά της ιστορίας. Οι Nicci French εμβαθύνουν περισσότερο και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες, ενώ η αφήγηση διατηρεί μια διακριτική ένταση χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές.

Το Tuesday’s Gone διαβάζεται πιο απνευστί από το πρώτο βιβλίο. Δεν είναι μόνο ότι το μυστήριο είναι καλύτερα στημένο· είναι πως η σειρά αρχίζει πραγματικά να αποκτά ταυτότητα. Και αυτό είναι ίσως το πιο ενθαρρυντικό σημάδι.

👍 Η εξέλιξη των χαρακτήρων σε κερδίζει καθόλη την διάρκεια του βιβλίου
👎 Υπερβολικά βολικές συγκυρίες βοηθούν στην εξέλιξη της πλοκής

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

Blue Monday

Στο Blue Monday, οι Nicci French (ναι, πρόκειται για δύο ανθρώπους και όχι έναν) στήνουν την αρχή μιας σειράς ψυχολογικών θρίλερ με ηρωίδα τη Φρίντα Κλάιν — ψυχοθεραπεύτρια με τάσεις μοναχικότητας, ενοχές που κουβαλάει σαν δεύτερο δέρμα, και μια σχεδόν εμμονική σχέση με την αλήθεια.

Όχι, δεν είναι ο κλασικός ντετέκτιβ. Και γι’ αυτό ξεχωρίζει.

Στο Λονδίνο των αρχών του 21ου αιώνα, ένα μικρό αγόρι εξαφανίζεται κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Η υπόθεση θυμίζει παλαιότερη εξαφάνιση — τόση ομοιότητα, που αρχίζει να μυρίζει copycat ή... κάτι πολύ πιο βαθύ και ανησυχητικό.

Η υπόθεση ξετυλίγεται αργά. Πολύ αργά. Το ενδιαφέρον υπάρχει — αλλά δεν εκρήγνυται. Αν περιμένεις τρελά plot twists, κυνήγια σε σοκάκια και κρυφές ταυτότητες που αποκαλύπτονται με φωνές και σασπένς… ίσως να απογοητευτείς.

Αν όμως αγαπάς το χτίσιμο χαρακτήρων, τα ψυχολογικά βάθη και τις υπόγειες συνδέσεις, θα μπεις στο κλίμα.

Το βιβλίο πατάει πάνω σε ενδιαφέρουσες ιδέες: μνήμη, ενοχή, επανάληψη. Κι η Φρίντα — με όλα της τα κουσούρια — κουβαλάει την αφήγηση. Το ζήτημα είναι ότι δεν πατάει τέρμα το γκάζι. Ούτε σαν πλοκή, ούτε σαν αρχή για μια σειρά που θες να σε αιχμαλωτίσει.

👍 Η Φρίντα. Δεν είναι η κλασική ηρωίδα θρίλερ. Και μπράβο της.
👎 Το βιβλίο αργεί να πάρει μπρος. Και δεν σε πείθει απόλυτα ότι πρέπει να συνεχίσεις με τη σειρά.

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩☆

Η οχιά

Να σας πω τι έχω πάθει με τον John Verdon. Συνέχεια θεωρώ ότι τον έχω παρεξηγήσει, συνέχεια λέω να του δώσω μία ακόμα ευκαιρία να με διαψεύσει και συνέχεια επιβεβαιώνομαι. Έτσι, και στην "Οχιά", το νέο ψυχολογικό θρίλερ που παρουσίαζει δεν λείπουν οι ίδιες παθογένειες που χαρακτηρίζουν την γραφή και τις ιστορίες του. 

Όπως και στα προηγούμενα βιβλία του, ο Verdon δημιουργεί μια ιστορία γεμάτη μυστήριο, ανατροπές και έναν πρωταγωνιστή που βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν εφιαλτικό γρίφο. Η υπόθεση στο τελευταίο του βιβλίο  περιστρέφεται γύρω από τον Ντέιβ Γκάρνεϊ, έναν πρώην ντετέκτιβ που προσπαθεί να ζήσει μια ήρεμη ζωή, μέχρι που μια φίλη του, του ζητάει να εμπλακεί σε μια φαινομενικά εύκολη υπόθεση δολοφονίας και να βρει αυτό που δεν βλέπει κανείς άλλος - όχι ότι προσπαθεί και ο ίδιος ο συγγραφέας να μας δείξει κάτι άλλο.

Ξεκινώντας από μια δίκη παρωδία με έναν δικηγόρο που δεν προσπαθεί καν και αφηρημέναα τσιτάτα, ο οξυδερκής συνταξιούχος, ακολουθώντας το ενστικστό του κατά βάθος, ξετυλίγει το κουβάρι της υπόθεσης, καταλήγοντας στην διαλεύκανση της υπόθεσης. Ο Verdon για να το πετύχει αυτό αυξάνει σταδιακά την ένταση της αφήγησης και εισάγει άτσαλα νέους χαρακτήρες και μεταφέρει το χώρο της αφήγησης κατά το δοκούν, ενώ όπως και σε άλλα του βιβλία, το κίνητρο οδηγεί τους δολοφόνους του σε παράλογα ρίσκα και εξωπραγματικά, πολύπλοκες μεθόδους. 

Σε γενικές γραμμές, ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα, και το οποίο οι φίλοι του είδους θα το ρουφήξουν μονοκοπανιά παρά τις 570 σελίδες του.

👍Ο αυξανόμενος ρυθμός έντασης της αφήγησης 

👎Η αδυναμία σύνδεσης με τον κεντρικό ήρωα

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩

Τα δέντρα

Σε μια μικρή πόλη του Μισισιπί, μια σειρά μυστηριωδών φόνων ξεκινά. Τα θύματα είναι λευκοί άνδρες, οι οποίοι φαινομενικά δολοφονούνται από μαύρους άνδρες, των οποίων τα πτώματα βρίσκονται στο χώρο του εγκλήματος κρατώντας στα χέρια τους τους όρχεις των δολοφονημένων λευκών ανδρών... μέχρι που εξαφανίζονται. 

Αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό έχει πλάσει ο Percival Everett στο βιβλίο του "Τα δέντρα", το οποίο συνδυάζει τη σάτιρα, το μυστήριο και την πολιτική κριτική σε μια μοναδική αφήγηση. Με γρήγορο ρυθμό και καυστικό χιούμορ, το βιβλίο κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα.

Στα της υπόθεσης, οι δύο ντετέκτιβ που αναλαμβάνουν την υπόθεση έρχονται αντιμέτωποι με ένα δαιδαλώδες μυστήριο που φέρνει στην επιφάνεια το σκοτεινό παρελθόν των λιντσαρισμάτων και των φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική, ενώ μέχρι και ο πρόεδρος Τραμπ αναλαμβάνει δράση μέσω ενός διαγγέλματος. 

Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω κάτι περισσότερο από την σπαρταριστή πλοκή του βιβλίου, το τέλος είναι το πρέπον για ένα τόσο ανατρεπτικό μυθιστόρημα που δικαιώς βρέθηκε στην μακρά λίστα του βραβείου Booker το 2022.

👍Η παραδοξότητα της κεντρικής ιδέας του βιβλίου

👎Οι φρέσκιες ιδέες φθίνουν μετά τη μέση του βιβλίου. 

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩

 

Μια μέρα της ζωής του Αμπέντ Σαλάμα

Το ζήτημα Ισραήλ - Παλαιστίνης απασχολεί την ανθρωπότητα για πάρα πολλά χρόνια. Εκατοντάδες βιβλία έχουν γραφτεί επί του θέματος και πολλά περισσότερα έχουν λεχθεί υπέρ του δίκαιου της μίας ή της άλλης πλευράς. Το βιβλίο του Nathan Thrall, "Μια μέρα της ζωής του Αμπέντ Σαλάμα" δεν είναι ένα ακόμα δασκαλίστικο βιβλίο. Είναι μία ζωντανή μαρτυρία ενός τραγικού συμβάντος που αποτυπώνει την γενικότερη κατάσταση στην περιοχή. 

Έχοντας κάνει ο ίδιος ο συγγραφέας έρευνα, και παίρνοντας συνεντεύξεις από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, παρουσιάζει μια πραγματική ιστορία, φροντίζοντας ωστόσο να αλλάξει τα προσωπικά τους στοιχεία για την διασφάλιση της ανωνυμίας τους. 

Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από μια φαινομενικά συνηθισμένη ημέρα που μετατρέπεται σε εφιάλτη. Ο Αμπέντ, ένας Παλαιστίνιος πατέρας, προσπαθεί να φτάσει στο σχολείο του γιου του, αλλά το χάος και οι περιορισμοί που επιβάλλονται από την ισραηλινή κατοχή κάνουν αυτή την απλή διαδρομή σχεδόν αδύνατη. Ο Thrall χτίζει αριστοτεχνικά την ένταση, αναδεικνύοντας τις καθημερινές δυσκολίες που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, ενώ παράλληλα δίνει φωνή στην ατομική και συλλογική αγωνία ενός λαού, χωρίς να παραλείψει να επισημάνει τα όσα λάθη έχουν κάνει και αυτοί με τη σειρά τους, ρίχοντας επιπλέον λάδι στη φωτιά. 

Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου είναι η ανθρωπιά που διαπερνά κάθε του σελίδα. Ο συγγραφέας αποφεύγει τις εύκολες πολιτικές αναλύσεις και αντ’ αυτού εστιάζει στο ανθρώπινο δράμα, κάνοντας τον αναγνώστη να δει πέρα από τις ετικέτες και τις γεωπολιτικές διαφορές. Η γλώσσα του είναι απλή, αλλά φορτισμένη με συναίσθημα, κάνοντας την ιστορία ακόμα πιο συγκλονιστική.

Για όσους αναζητούν μια δυνατή και βαθιά ανθρώπινη αφήγηση, είναι μια εξαιρετική επιλογή.

👍Η ζωντανή γλώσσα της αφήγησης

👎Η έλλειψη αισιοδοξίας που επικρατεί σε όλες τις σελίδες

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩

Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές

Την Έρση Σωτηροπούλου την γνώρισα πρώτη φορά στο "Μπορείς;", ενώ το σπουδαίο της μυθιστόρημα "Ζιγκ ζαγκ στις νεραντζιές", αν και το είχα ακουστά λόγω του ντόρου που είχε προκαλέσει με την απαγόρευση του από τις σχολικές αίθουσες λόγω "πορνογραφικού περιεχομένου", δεν είχα μπει στην διαδικασία να το διαβάσω. Μέχρι που το όνομα της Ελληνίδας συγγραφέως τρένταρε στα πρόσφατα βραβεία Νόμπελ Λογοτεχνίας, οπότε μου δόθηκε το έναυσμα να βγάλω έναν ακόμα αστερίσκο από τις αναγνωστικές μου παραλείψεις. 

Περί του βιβλίου ο λόγος, αυτό είναι γεμάτο από εικόνες της ελληνικής επαρχίας, ενώ ουσιαστικά αποτελεί ένα βιβλίο ενηλικίωσης αναζήτησης ταυτότητας μέσα από μια ιστορία γεμάτη ζωντανά χρώματα, έντονα συναισθήματα και αναπάντεχες εξελίξεις.

Η πλοκή ακολουθεί μια παρέα νέων που περνούν ένα καλοκαίρι σε ένα ελληνικό νησί, βυθισμένοι σε προσωπικές αναζητήσεις, έρωτες και αδιέξοδα. Η αφήγηση είναι αποσπασματική, με εναλλαγές οπτικών γωνιών, δημιουργώντας μια αίσθηση αστάθειας, σαν ένα συνεχές "ζιγκ ζαγκ" που αντικατοπτρίζει τις ψυχικές διακυμάνσεις των ηρώων. 

Αυτό που κάνει το μυθιστόρημα να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας παίζει με τη γλώσσα και τη ροή της αφήγησης. Οι προτάσεις είναι κοφτές, ο ρυθμός αλλοπρόσαλλος, αλλά όλα αυτά λειτουργούν υπέρ της δημιουργίας μιας ατμόσφαιρας που καθηλώνει τον αναγνώστη. Παρόλο που το ύφος του βιβλίου μπορεί να ξενίσει κάποιους, η μοναδικότητά του είναι αδιαμφισβήτητη.

👍Η ενδιαφέρουσα τεχνική αφήγησης

👎Το γεγονός ότι μπορεί να θεωρηθεί αποκλειστικά εφηβική λογοτεχνία

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩