Η χρονιά της ακρίδας

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, "Η Χρονιά της Ακρίδας" θυμίζει έντονα τον Προσκυνητή. Η ένταση, η κινηματογραφική ανάπτυξη της πλοκής, η αίσθηση ότι παρακολουθείς τον ήρωα βήμα προς βήμα — σε κάθε αποστολή, σε κάθε σημείο του πλανήτη — κάνουν τις σχεδόν χίλιες σελίδες να κυλούν χωρίς να το καταλάβεις. Ο Terry Hayes ξέρει να στήνει σκηνές με τέτοιο ρυθμό που σε βάζει μέσα στην ιστορία, σαν να βλέπεις ήδη μια σειρά υψηλής παραγωγής. Δεν είναι τυχαίο που και αυτό το βιβλίο, όπως και το προηγούμενό του, μοιάζει φτιαγμένο για τηλεοπτική ή κινηματογραφική μεταφορά.

Ο Hayes χτίζει πάνω σε πραγματικά γεγονότα — τη σοβιετική εισβολή, την άνοδο των Ταλιμπάν, τη σύγκρουση Ανατολής και Δύσης — και τα υφαίνει με μυθοπλασία, δημιουργώντας έναν ήρωα που ενσαρκώνει ολόκληρες δεκαετίες βίας και σύγκρουσης. Η διαδρομή του, από τα βουνά της Κεντρικής Ασίας ως τα κέντρα ισχύος της Δύσης, γίνεται ο άξονας της αφήγησης, και μέσα από αυτήν παρελαύνουν στρατιώτες, κατάσκοποι, πολιτικοί και αθώοι που παρασύρονται στον κυκλώνα της Ιστορίας.

Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία είναι η ανάπτυξη των δευτερευόντων χαρακτήρων. Δεν λειτουργούν απλώς ως βοηθητικοί ρόλοι, αλλά κουβαλούν δικές τους ιστορίες και κίνητρα, δίνοντας πνοή και βάθος στο αφήγημα. Εξίσου εντυπωσιακή είναι η εναλλαγή των τοπίων: από ερήμους και αφιλόξενα σύνορα, σε μεγάλα αστικά κέντρα και μυστικές επιχειρήσεις, η δράση δεν σε αφήνει να ησυχάσεις ούτε στιγμή.

Ωστόσο, η κορύφωση δεν έχει την ίδια δύναμη με όσα προηγούνται. Ο κύριος εχθρός, αντί να είναι ένα «μεγάλο κεφάλι», αποδεικνύεται «απλώς» ένας ικανός στρατιώτης — κάτι που αφαιρεί λίγη από τη λάμψη της σύγκρουσης. Επιπλέον, το τελευταίο μέρος φαντάζει πιο αδύναμο σε σχέση με τα τρία πρώτα, σαν να χάνει κάπως την ενέργεια που χτίστηκε νωρίτερα.

👍 Η διαρκής ένταση κατά την διάρκεια ανάγνωσης του βιβλίου
👎 To λιγότερο δυναμικό τελευταίο μέρος

Βαθμολογία: ✩✩✩✩✩✩✩✩